PARADISE LOST: In Requiem

Choice Of The Month June 2007
Cover	Release	Style
	2007-05-21	gothic doom metal
	Label
	www.centurymedia.com
	Website
	www.paradiselost.co.uk
	Contact
	-
	Playing Time	Cat. N°
	45:38	CM 77637-2
	Review by / Translated by	Rating
	Vera	9/10
english	Review
Alle Paradise Lost fans die de band leerden kennen als deel van de Heilige Doomdrievuldigheid van Yorkshire (Paradise Lost, My Dying Bride, Anathema) midden jaren negentig, maar daarna meermaals teleurgesteld werden toen de mannen kwamen aandraven met Depeche Mode als lichtend voorbeeld, moeten echt terug met een open visie naar ‘In Requiem’ luisteren. De laatste albums ‘Believe In Nothing’ en ‘Paradise Lost’ markeerden reeds een terugkeer naar een steviger geluid, maar de band kondigt met ‘In Requiem’ zelf een nieuw hoofdstuk aan. Nick Holmes zegt hierover: “We wilden een harder, donkerder album maken, zonder het gevoel voor melodie te verliezen waar we de laatste tien jaar aan gewerkt hebben”. Ruwer en minder gesofistikeerd, zo hebben we Paradise Lost het liefst en zo zijn ze ook op hun beste op ‘In Requiem’. De band is er in geslaagd om alles wat ze in hun negentienjarig bestaan uitgeprobeerd hebben te bundelen en uitstekend weer te geven in elf nieuwe composities op hun elfde studioalbum. Dit is geen peptalk, dit is waar. Dat zal je meteen merken tijdens het atmosferische intro dat gevolgd worden door mid-tempo doom riffs en weergaloos gitaarspel in ‘Never For The Damned’. Stevig rockende gitaren en ruwe zang bepalen het geluid in ‘Ash & Debris’. De single ‘The Enemy’ – die in april als eerste smaakmaker op de wereld werd losgelaten – slaat aan door zijn zinderende laag gestemde gitaren en knappe solo. Dit album heeft terug veel meer een doom sfeer, luister bijvoorbeeld naar de ingehouden spanning die je in ‘Praise Lamented Shade’ op het puntje van je stoel houdt. Of de druppelende pianoklanken, fris als de morgendauw in de lente, die de sterke melodielijnen in het beklijvende ‘Requiem’ doorweven. Even catchy als ‘One Second’, maar heftiger. Meer doom zeiden we al, zo ook in ‘Prelude To Descent’, dat wel halverwege een acceleratie met peper in de reet kent. Gregor Macintosh mocht zich terug uitleven op dit album! Paradise Lost verenigt al zijn eerdere ervaringen. Zo ook het gekanaliseerde respect voor Sisters Of Mercy in het met donkere gothic stem gezongen ‘Beneath Black Skies’. Het slepende ‘Sedative God’ tenslotte, is slechts de voorbode van het in melancholie gedrenkte ‘Your Own Reality’ dat elke Paradise Lost fans na deze revanche opgelucht in de zetel van vertroosting zal doen wegzinken. Wat we al die jaren zo gemist hebben is terug en daarom verdient dit het om album van de maand te worden!
Musicians
Nick Holmes: vocals Gregor Mackintosh: lead guitar Aaron Aedy: rhythm guitar Steve Edmondson: bass Jeff Singer: drums
Tracklist
Never For The Damned (5:02) Ash & Debris (4:16) The Enemy (3:39) Praise Lamented Shade (4:02) Requiem (4:25) Unreachable (3:38) Prelude To Descent (4:11) Fallen Children (3:38) Beneath Black Skies (4:12) Sedative God (3:59) Your Own Reality (4:02)
Discography


Beekstraat 1 - B-2640 Mortsel - Belgium