|
Jethro Tull -
Forest National - Brussel - 01/06/2007
Tekst
& Foto's: Jany
 Het
was al jaren geleden dat Jethro Tull nog eens in Vorst Nationaal
geprogrammeerd stond.
 Omdat
de band de laatste jaren steeds in een uitverkocht
Ancienne Belgique speelde werd het
de hoogste tijd om terug naar een grotere zaal uit te wijken.
De organisatoren waren
in elk geval tevreden met deze verhuis want de opkomst bedroeg meer
dan het dubbele. Dat Vorst niet volledig uitverkocht was kon dus
niemand echt deren. Ook de fans niet…J
Een
concert van Jethro Tull is altijd een beetje een feest. Nochtans is
Ian Anderson’s stem de laatste jaren niet meer was ze geweest is.
Doch iedere echte Tullfan vergeeft hem dat met een brede glimlach
omdat de inzet en sfeer steeds optimaal blijft. Meer nog, door hun
vakkundig optreden weet Ian Anderson met zijn band steeds het
publiek op zijn hand te krijgen. Uiteraard zit de muziek daar ook
voor iets tussen
J.
 De
songs krijgen een meer instrumentale ‘behandeling’. Toch denk ik dat
het voor een Jethro Tull fan zonder ervaring een helse inspanning
moet zijn om tussen het bos de songs te erkennen.
 Voor
de doorgewinterde fan is dit echter juist het meest interessante aan
het geheel. Geen enkele song wordt gespeeld zoals hij op het album
terecht kwam. Alle songs worden ‘uitgekleed’ tot op de
basisstructuur en dan langzaamaan terug opgebouwd. Totaal anders
gearrangeerd, totaal anders gespeeld met juist voldoende vleugjes
herkenbaarheid voor de geoefende luisteraar.
Soms
beginnend met de brug, soms met het refrein, soms trager, soms
sneller, hier een riedeltje, daar een rifje maar steeds met de
hoofdletter K van Kunst… grote kunst.
De selectie van
‘Jazz’ muzikanten die de grootmeester en zijn rechterhand begeleiden
kennen als getrainde ‘honden’ hun plaats. Dit heet men musiceren op
hoog niveau.
 Martin
Barre krijgt voldoende ruimte om zijn sublieme gitaarwerk te
plaatsen en drummer Doane Perry houdt samen met bassist David
Goodier het geheel in de maat.
 Toetsenman
en accordeonist John O’Hara, die al met Ian samenwerkte op ‘Rupi’s
Dance’, zorgt voor de gepaste inkleding en versieringen. Ondertussen
worden alle fans op hun wenken bediend door middel van een mooie
compilatie van hun repertoire.
‘Living In The Past’, ‘Thick As A Brick’ (in een verkorte versie), ‘Bourée’,
om maar enkele te noemen. Toch liggen niet alle songs zo voor de
hand. Zoals ‘America’ of ‘Pastime With Good Company (King
Henry’s Madrigal) bijvoorbeeld.
Meest indrukwekkend was de orkestrale
versie van Aqualung, die meer weg had van de versie uit ‘Ian
Anderson Plays The Orchestral Jethro Tull’ uit 2005 dan van het
origineel uit 1971. Er werden ook enkele songs gespeeld uit solo
albums: “The Water Carrier” uit ‘The Secret Language Of Birds’ van
Ian maar ook “After You,
 After
Me” uit ‘Stage Left’ van Martin.
 Na
een bijna twee uur durend concert werd als bisnummer nog het
overbekende “Locomotive Breath” ten gehore gebracht.
De gesprekken
in de wandelgangen gingen over de muzikaliteit, de originaliteit en
de virtuositeit. Kortom ik denk dat iedereen weer op post zal zijn
volgende keer
J.
Setlist
Someday The Sun Won't Shine For You (Ian
& Martin)
Living In The Past
Jack-In-The-Green
The Donkey And The Drum
The Water Carrier
Thick As A Brick
Pastime With Good Company (King Henry's Madrigal)
Fat Man
Bourée
Sweet Dream
After You, After Me (song of Martin without Ian)
Beside Myself
Nothing Is Easy
Aqualung (without acoustic guitar - replaced by the flute)
America
My God
Budapest
Encores
Locomotive
Breath |
meer foto's vind je op
www.jany.nl
|
