1. Moonsorrow – Varjoina Kuljemme Kuoleiden Maassa 2. Sólstafir – Svartir Sandar 3. Ghost Brigade – Until Fear No Longer Defines Us 4. Skálmöld - Baldur 5. Primordial – Redemption At The Puritan’s Hand 6. Wolverine – Communication Lost 7. Amon Amarth – Surtur Rising 8. Iced Earth – Dystopia 9. Thurisaz – The Cimmerian Years 10. Machine Head – Unto The Locust 11. Insomnium – One For Sorrow 12. The Man-Eating Tree – Harvest 13. Draconian – A Rose For The Apokalypse 14. Isole – Born From Shadows 15. Evergrey – The Glorious Collision 16. Septicflesh – The Great Mass 17. Kampfar – Mare 18. Symphony X – Iconoclast 19. Communic – The Bottom Deep 20. Vintersorg – Jordpuls
TOP 3 – Prog albums – 2011
1. Pendragon – Passion 2. Airbag – All Rights Removed 3. Steve Hackett – Beyond The Shrouded Horizon
Conclusion: Pink Floyd is the ultimate band in this genre…
Seminal upcoming bands of the year
Fornost Arnor – The Death Of A Rose Nami – Fragile Alignments Painted Black – Cold Comfort
Best concerts:
Saturnus – 13/08/2011 – Biebob, Vosselaar Primordial, While Heaven Wept, Alcest – 01/06/2011 – Biebob, Vosselaar ProgPower in Baarlo – Oct 2011 Iced Earth - Antwerp - 03/11/2011 - Trix XL - great return with new singer
Best DVD:
Orphaned Land – The Road To OR-Shalem Hypocrisy – Hell over Sofia – 20 Years of Chaos and Confusion
Other remarkable issues this year:
Great return from In Flames with Sounds Of A Playground Fading’, ICS Vortex started solo with ‘Storm Seeker’, HammerFall did well with ‘Infected’ and Edguy with ‘The Age Of The Joker’ as far as power metal concerns go, Einherjer, the old Viking troup returned to the scene with an album, Communic did surprise with a very good album, Opeth went totally into seventies prog, quite good, but Dark Suns did it better, Dream Theater delivered amazing album without drum beast Portnoy, Pain of Salvation keeps doing ok things but in that genre ‘Into The Wild’ of Eddie Vedder surpasses it, Falloch is another great newcomer, Fen did release a great album in February 2011, I got hooked by Altar of Plagues, Helheim and Helrunar rules, Dornenreich captivates, and looking forward to Empyrium reunion on stage!!!
Geplaatst door Vera op dinsdag 03 januari 2012 - 17:00:29
Reageren is uitgeschakeld
zaterdag 31 december 2011
POWER PROG AND METAL FEST - PPM fest - 2012
POWER PROG AND METAL FEST
Sinds enkele jaren zijn we in België – meer bepaald in Bergen (Mons) - een fantastisch festival rijker. Dit focust zich nu eens niet op de gangbare trends, maar heeft aandacht voor progressieve, power metal, een genre dat in België en Nederland veel te veel over het hoofd gezien wordt, maar bijvoorbeeld in Duitsland massale volksverhuizingen teweeg brengt. De eerste editie in 2010 had The Scorpions als hoofdact, nog voor zij hun afscheidstournee aankondigden. De tweede editie, in April 2011, had HammerFall en Europe als entertainende hoofdacts. Deze trend zet zich door en dat maar liefst op drie dagen. Kruis zes, zeven en acht april alvast aan in je agenda, want dan gaan we er weer een feest vol power, prog en vooral metal van maken.
Volg de ontwikkelingen en ticket verkoop, alsook alle bijzonderheden op www.ppmfest.com
EEN NIET TE MISSEN EVENEMENT OM OP EEN METALEN MANIER PASEN TE VIEREN!
Geplaatst door Vera op zaterdag 31 december 2011 - 17:23:59
Reageren is uitgeschakeld
maandag 02 januari 2012
THE FALLEN DIVINE: The Binding Cycle
Release: 2011-11-18 Style: progressive death/black metal Label: self-release / Scratch The Surface MySpace: www.myspace.com/tfdofficial Facebook:www.facebook.com/fallendivine Country: Norway, Oslo Playing Time: 48:15 Cat. N°: Review by: Vera Translated by: Vera Rating: 9,5/10
English:
The Fallen Divine is one of those divine discoveries that make a day for every reviewer. This is top notch quality, hailing from Oslo, Norway! This young five-piece only embarked on their musical journey in 2009 and earlier they released an EP called ‘The Eternal Past And Future’, immediately followed by some live shows in Norway with bands like Kvelertak and Insense. You hear that they have worked intensively at the lengthy songs of their debut album ‘The Binding Cycle’. In addition to technical intricacies one might meet with fetching melodies, catchiness and genuine emotions in their music.
The Fallen Divine has progressive flavours, there’s no doubt about that. It is shown in sudden yet fluent turns, different textures and atmospheric transitions. That’s why they say that they are playing progressive metal. Indeed, but they do it the Opeth way. On the other hand we notice as much pieces with black metal (reminds me a bit of Vreid then), raucous death metal passages, a pinch of folk in the acoustic interludes and so on. This amalgamation of nearly everything is really addictive and astonishing innovative. They did not count on chance, since they entered the famous Sonic Train Studios of Andy LaRocque (King Diamond) for production, mix and mastering. It paid off, since the sound of every instrument is perfect. Vocalist Magnus Kvist – he also plays keyboards – has a rough, raspy voice a bit akin to Sture Dingsøyr of Vreid. His vocals mostly add a blackened zest to the music. But, then again, we have the opulence of switches and turns and changes in mood; making ‘The Binding Cycle’ a unique piece of music.
It already begins impressively with the more than seven minutes long ‘Dissension’. This is a stunner right away! Slow yet ponderous riffs are graced with meandering soloing, we have an introvert prog-like part, but the outburst with ferocious vocals is overwhelming. In between the complexity, beautiful solos give us a melodious grip. The intermezzos with acoustic guitars (‘Shades Of Oppression’) or a delightful spatial part (in ‘Fire Lights The Night (Self Ignition)’) always surprise you, but the heavier parts are engrossing and intelligent as well. ‘Northern Lights’ is another paradigm of their huge talent where they go to the utmost to offer us a wide spectrum of variegation. Here Opeth can be seen as source of inspiration, at least in the riffs. Also ‘Replenished’, the compelling slow ‘The Tormented One’ and the title track are compositions that make you take a deep breath from satisfaction, while they will charm every genuine music aficionado. What an album, and this is only a debut! Now they are ready to bring their music to the masses live (hello dear promoters!) and besides this they are looking for a label (hello labels! Check this out!).
Nederlands:
The Fallen Divine is één van die ontdekkingen die de recensent meteen een goede dag bezorgt. Dit is topkwaliteit uit Oslo, Noorwegen! Dit jonge vijftal startte pas in 2009 en bracht eerder de ep ‘The Eternal Past And Future’ uit, meteen gevolgd door een aantal live shows in Noorwegen met o.a. Kvelertak en Insense. Je merkt dat er intensief gewerkt is aan de vrij lange songs van het debuut ‘The Binding Cycle’, want naast technische complexiteit is er ook aanstekelijke toegankelijkheid en gevoel in de muziek.
The Fallen Divine heeft onmiskenbaar progressieve trekjes, vertaald in plotse maar vloeiende wendingen, verschillende texturen en atmosferische overgangen. Zij vermelden dan ook dat ze progressieve metal maken. Ja, maar dan wel op een manier dat Opeth dit placht te doen, maar we merken evenveel black metal à la Vreid stukken, ruwe death metal fragmenten, een snuifje folk in de akoestische stukken en ga zo maar door. Dit amalgaam van zowat alles werkt echter verslavend en is verbluffend innovatief. Men liet niets aan het toeval over, want men trok naar de befaamde Sonic Train Studios van Andy LaRocque (King Diamond) voor productie, mix en mastering. Dat loont, want het geluid van elk instrument is perfect. Zanger Magnus Kvist, die ook keyboards speelt, heeft een ruw, rasperig stemgeluid dat te vergelijken is met Sture Dingsøyr van Vreid. Deze zang geeft meestal een zwartgeblakerd randje aan het geheel. Maar daar zijn dan de vele wendingen en sfeerveranderingen die van ‘The Binding Cycle’ iets uniek maken.
Het gaat al indrukwekkend van start met het meer dan zeven minuten lange ‘Dissension’. Dit zit meteen goed! Trage maar zware riffs worden gesierd door meanderende solootjes, er is een ingetogen proggy stukje, maar de uitbarsting met ruwe zang is overweldigend. Tussen de complexiteit zorgt een keur aan mooi solowerk voor een melodieuze houvast. De intermezzo’s met akoestische gitaren (‘Shades Of Oppression’) of een betoverend ruimtelijk stuk (in ‘Fire Lights The Night (Self Ignition)’) maken dat je telkens verrast wordt, maar ook de hardere stukken zijn boeiend en intelligent. ‘Northern Lights’ is een ander staaltje talent waarin men alles op alles zet om ons in acht minuten een wijd spectrum aan variatie aan te bieden. Hier is duidelijk dat Opeth een inspiratiebron is, met name in het riffwerk. En zo zijn ook ‘Replenished’, het slepend trage ‘The Tormented One’ en het titelnummer composities die je diep adem doen halen van tevredenheid en elke oprechte muziekliefhebber zullen bekoren. Wat een album en dit is nog maar een debuut! Nu is men klaar om de massa’s live te bedienen (hallo heren organisatoren!) en bovendien is men op zoek naar een label. (Hallo labels! Check this out!).
Tracklist:
Dissension (7:31) Shades Of Oppression (5:27) Fire Lights The Night (Self Ignition) (5:29) Patterns Through Eternity (3:49) Northern Lights (8:03) Replenished (6:25) The Tormented One (4:58) The Binding Cycle (6:35)
Musicians:
Magnus Kvist: vocals, keyboards Magnus Haugo: guitars Markus Charras: guitars Christoffer Wig: bass Alex Stebbing: drums
Geplaatst door Vera op maandag 02 januari 2012 - 20:29:31
Finally Nemesea is signed by a proper label (Napalm Records), since this Dutch band has potential and professionalism enough after all those years in the underground to go for a –maybe international – breakthrough. After their debut album ‘Mana’ – at that time praised by my colleague Michiel - they were signalized in the tour circuit and under the wings of After Forever, Nemesea turned into a quite successful band. Next they collected money through Sellaband to record a sophomore album: ‘In Control’ (2007), but promotion and distribution did not run smoothly. The band had strenuous days, but it is made up of people with perseverance.
Guitarist HJ (Hendrik Jan de Jong) kept on writing songs, while female vocalist Manda Ophuis canalized all her feelings in emotional lyrics one can find on the third album ‘The Quiet Resistance’. Long time bassist Sonny Onderwater got reinforcement by Frank van der Star on drums and with Lasse Delbrügge (ex-Orphanage) they recruited a true keyboard wizard, responsible for an opulence of vivid modern effects. Once starting as one of the many gothic metal bands, Nemesea developed a signature style and sound that will appeal people far beyond the metal scene. On ‘The Quiet Resistance’, Nemesea happens to be a modern band, blending pop, rock and electro into their own thing. Now they are best comparable with Lacuna Coil.
The title track is only whispering (by HJ) graced with some riffing, passing into the heavy riffs of the well-sung ‘Caught In The Middle’. Manda is a very good singer with a powerful voice and she surely does not belong to the category of female sopranos in the gothic genre. No, she stands strong in the midst of firm riffs, as we also learn from the single and video clip ‘Afterlife’. In some of the songs we still hear tasteful orchestration, but it is not as significant as in their early days. Pure guitar solos have also been decreased, but both items are present in ‘Whenever’. There are two ballads on the album: ‘If I Could’ and the very beautiful ‘I Live’. HJ can be heard on vocals more than ever (‘Say’), but on top of that the band invited a few guests. That results in three duet chants. In ‘High Enough’ we have Charlotte Wesling (Delain). We hear any nu metal influences on the album and that is promptly featured in the dynamic ‘It’s Over’, in which Marcus Klavan adds a vocal contribution and Matt Letwin does some scratching on a turntable. The third guest appears on the bonus track ‘Allein’, partly sung in German by Heli Reissenweber of the Rammstein cover band Stahlzeit. Consequently it sounds like Rammstein. During the last four tracks of the regular album, modern keyboards of Lasse prevail. In ‘Stay With Me’ there are invigorated with dramatic orchestration. In the sensual ‘Rush’ and ‘Release Me’ (nice guitar solo) these modern keys verge too much to dance music, but that will not be a problem for an alternative rock fan base I guess. Finally the instrumental ‘2112’ is rather surprising. Here the Maya message of the end of the world has got a soundtrack. ‘The Quiet Resistance’ is a professional album in a top notch production by Joost van den Broek that will bring more success to the band, now with a proper distribution and promotion, the more because the band is ready for promoting it with lots of live shows.
Nederlands:
Eindelijk is Nemesea getekend door een degelijk label (Napalm Records), want na jarenlang opereren in de underground vertoont deze Nederlandse band genoeg potentie en professionaliteit om een, misschien wel internationale, doorbraak te forceren. Na het door collega Michiel bewierookte debuutalbum ‘Mana’ werd men opgemerkt in het tourcircuit en ontpopte Nemesea zich onder de vleugels van After Forever tot een vrij succesvolle band. Daarna kon men door geld te verzamelen via Sellaband een tweede album opnemen: ‘In Control’ (2007), maar er mankeerde één en ander aan distributie en promotie. Er volgde een moeilijke periode, maar de band bestaat uit volhouders.
Gitarist HJ (Hendrik Jan de Jong) bleef nummers schrijven, terwijl zangeres Manda Ophuis haar gevoelens de vrije loop liet in emotionele teksten die het derde album ‘The Quiet Resistance’ sieren. Bassist van het eerste uur Sonny Onderwater kreeg versterking van Frank van der Star op drums en met Lasse Delbrügge (ex-Orphanage) haalden ze een echte toetsenwizard in huis, verantwoordelijk voor de wulpse moderne effecten. Begonnen als één van de vele gothic metal bands, heeft Nemesea een eigen geluid ontwikkeld dat buiten het metalpubliek interesse zal opwekken. Op ‘The Quiet Resistance’ is Nemesea een moderne band die pop, rock, electro en metal in een eigen vorm giet, waardoor ze op dit moment het best te vergelijken zijn met Lacuna Coil.
Het titelnummer is slechts een met riffs gelardeerd fluisterstuk (door HJ), om dan over te gaan in de harde riffs van het prima gezongen ‘Caught In The Middle’. Manda is een erg goede zangeres met een krachtige stem en valt zeker niet te omschrijven als een van de vele sopraanzangeressen die het gothic genre rijk is. Neen, zij staat sterk temidden van de harde riffs, wat ook te bewonderen valt in de single en videoclip ‘Afterlife’. In sommige songs is er nog smaakvolle orkestratie, maar deze is zeker niet meer zo tekenend als in het begin. Ook de pure gitaarsolo’s zijn verminderd, maar beide items zijn wel aanwezig in ‘Whenever’. Er staan twee ballads op dit album: ‘If You Could’ en het erg mooie ‘I Live’. Niet alleen HJ is vocaal wat meer te horen dan voorheen (‘Say’), Nemesea nodigde ook enige gasten uit. Dat resulteert in drie gevallen in duetten. In ‘High Enough’ is dit het geval met Charlotte Wesling (Delain). We bemerken ook enige nu metal invloeden op dit album en dat komt het sterkst tot uiting in het dynamische ‘It’s Over’, waarin Marcus Klavan een vocale bijdrage levert en Matt Letwin zich uitleeft op de draaitafel (hm, scratchen, ja, inderdaad). De derde gast horen we in het bonusnummer ‘Allein’ wat deels in het Duits gezongen wordt door Heli Reissenweber van de Rammstein cover band Stahlzeit. U raadt het al: dit klinkt zoals Rammstein. In de vier laatste tracks van het reguliere albums zijn de moderne toetsen van Lasse het meest opvallend. In ‘Stay With Me’ worden ze aangedikt met dramatische orkestratie. In het zwoele ‘Rush’ en ‘Release Me’ (mooie gitaarsolo) neigen die moderne toetsen te veel naar dance naar mijn gevoel, maar bij een breed alternatief publiek mag dit amper een probleem zijn. Verrassend is ten slotte het instrumentale ‘2112’ waarin de Maya boodschap van het einde van de wereld op een atmosferische manier op soundtrack gezet wordt. ‘The Quiet Resistance’ is een professioneel album met een topproductie van Joost van den Broek waarmee men, nu met een goede promotie en distributie, eindelijk wat meer succes kan vergaren, temeer daar de band ook klaar is om dit volop te promoten met live optredens.
Tracklist:
The Quiet Resistance (0:52) Caught In The Middle (4:49) Afterlife (3:12) Whenever (3:31) If You Could (3:53) High Enough (4:13) Say (4:04) It’s Over (3:59) I Live (4:30) Stay With Me (3:48) Rush (5:26) Release Me (3:39) 2012 (5:57) Allein (3:58)
Musicians:
Manda Ophuis: vocals Hendrik Jan (HJ) de Jong: guitars Sonny Onderwater: bass Lasse Dellbrugge: keyboards, electronica Frank van der Star: drums
Additional musicians/guests:
Charlotte Wessels (Delain): vocals on track 6 Markus Clavan & Matt Letwin: contributed to track 8 Heli Reissenrieber (Rammstein cover band) contributed to track 14 - vocals
Geplaatst door Vera op zondag 01 januari 2012 - 20:28:38
