DGM started out in 2004 as instrumental trio, but these days are gone since long. Fortunately there has come more stability in the line-up of this ingenious band from Rome last years. In guitarist Simone Mularoni they have recruited a superior musician, but he appears to be a famous studio wizard in the meantime as well. Consequently ‘Momentum’ was once more recorded, mixed and mastered by him (at the Domination Studios in San Marino) and absolutely sounds like the proverbial bell. The successor of the February 2009 released ‘Frame’ has a suitable title with ‘Momentum’: this is energetic music with enormous power, speed and virtuoso exposure. It is nothing but logical that Dream Theater and Symphony X are mostly mentioned as main influences for DGM.
‘Momentum’ is the eighth studio album and the second with vocalist Mark Basile. This man has still improved as singer. On ‘Frame’ he might have sounded a bit forced to compete against the overwhelming music, now he smoothly sounds powerful and when needed also sensitive and emotional. During the last years, the accomplished band could finally tour a bit more and in 2011 they hit the road with Symphony X (and they played at ProgPower EU). These contacts were rewarding. On the single and opening track ‘Reason’ we hear guest vocals from Russell Allen, together with Basile. They have shot a video clip for this song and it is a sturdy rocking track with fetching chorus. Heavy riffs and pummelling drums prevail in ‘Trust’, the with a classical intro starting ‘Universe’ and ‘Numb’, while we can enjoy amazing duels between guitarist Simone Mularoni and keyboardist Emanuele Casali in every song. By the way, both guys also play in Empyrios, while bassist Andrea Arcangeli is also active in Solisia and Evidence. It is obvious: these guys live for their music and you notice that in their magnificent skills when playing. In the middle of the album one can find a moment of calmness. The ballad ‘Repay’ is sung in a wonderful way, supported by classical piano, but later on there is a beautiful, emotive guitar solo too. In the fast hacking ‘Chaos’, guitar wizardry is even more, due to a guest appearance of Jorn Viggo Lofstad (Pagan’s Mind’). In ‘Remembrance’ and ‘Blame’ vocals are soothing and a bit melancholic, in contrast with the complex music. The intro of ‘Void’ offers us pompous drums before heavy riffs take over. The good thing is that DGM is able to regale its phenomenal wizardry with fetching melodies and emotions. Not every technical focused band is able to do that. But here we find ourselves in the circle of Italian prog masters, the ones we will soon welcome again at the PPM fest in Mons/Bergen (B).
Nederlands:
In 2004 startte DGM als instrumentaal trio, maar die tijden liggen reeds lang achter ons. De laatste jaren is er gelukkig meer stabiliteit gekomen in de bezetting van deze virtuoze band uit Rome. In gitarist Simone Mularoni hebben zij een superieure muzikant die ook nog bekendheid geniet als studio wizard. ‘Momentum’ is dan ook naar goede gewoonte door hem opgenomen, gemixt en gemastered (in de Domination studio in San Marino) en klinkt als de spreekwoordelijke klok. De opvolger van het in februari 2009 uitgebrachte ‘Frame’ heeft zijn naam ‘Momentum’ goed gekozen: dit is energieke muziek met een enorme stuwkracht, vaart en virtuoos vertoon. Niet voor niets worden Dream Theater en Symphony X steeds als invloeden voor DGM vermeld.
‘Momentum’ is het achtste studioalbum en het tweede met zanger Mark Basile. De man heeft een flinke vooruitgang geboekt als zanger. Vond ik hem op ‘Frame’ soms wat geforceerd klinken om op te boksen tegen de overweldigende muziek, nu klinkt hij zonder moeite krachtig en indien nodig gevoelig en emotioneel. De voorbije jaren heeft de getalenteerde band eindelijk wat meer kunnen toeren en in 2011 gingen zij de baan op met Symphony X (en speelden toen ook op ProgPower EU). Deze contacten hebben hun vruchten afgeworpen. Op de single en openingstrack ‘Reason’ horen we gastvocalen van Russell Allen, samen met Basile. Voor dit nummer is ook al een videoclip gemaakt en het is een stevig rockende track die aanstekelijk is. Zware riffs en beukende drums weerklinken in ‘Trust’, het met een klassieke muziekintro aanvangende ‘Universe’ en ‘Numb’, terwijl we in elk nummer kunnen genieten van geweldige duels tussen gitarist Simone Mularoni en toetsenist Emanuele Casali. Beide heren maken trouwens ook het mooie weer in Empyrios, terwijl bassist Andrea Arcangeli ook actief is in Solisia en Evidence. Je merkt het: deze gasten leven voor de muziek en dat is dan ook te merken aan hun duizelingwekkend spel. In het midden van het album vinden we een rustpunt. De ballad ‘Repay’ wordt erg mooi gezongen, begeleid op klassieke piano, maar er is ook een erg gevoelige gitaarsolo. In het snel hakkende ‘Chaos’ wordt het gitaargeweld nog aangedikt door een gastbijdrage van Jorn Viggo Lofstad (Pagan’s Mind). In ‘Remembrance’ en ‘Blame’ is de zang verzachtend en ietwat weemoedig, in contrast met de complexe muziek. De intro van ‘Void’ biedt ons gewichtige tromslagen vooraleer het riffwerk weer overneemt. Het mooie is dat DGM zijn spetterend vertoon weet te verfraaien met pakkende melodieën en emoties. Dat is niet elke technisch voortvarende band gegeven. We bevinden ons hier dan ook in een kring van Italiaanse progmeesters die we spoedig weer zullen verwelkomen op het PPM fest in Mons/Bergen (B).
This month it is exactly ten years ago that I got to know Mourning Beloveth and The Prophecy during the first Doomination of Europe tour 2003 with Morgion. It is a funny coincidence that both bands will release a brand new album this month. In the case of Mourning Beloveth, it even is a double CD! ‘Formless’ slaves away through eighty-one minutes jetty doom/death metal as only these Irishmen manage to create. Now that a drizzling rain torments these winter landscapes, this happens to be the perfect music to wallow in musical doom symphonies to rise again after this lustrated process.
The Foel Studios in Wales start to loom up in our field of vision more and more. Bands like Winterfylleth and Cnoc An Tursa recently recorded masterpieces over there and also our favourite Irish doom/death metal band contacted Chris Fielding to make ‘Formless’ an auditive spectacle. Indeed, that’s what it is. Although the five-piece remains rather close to their original sound, clean vocals and production are improved one more time and with the last track ‘Transmissions’ they even have a surprise for us. It is an album that needs some incubation in your system, but then it leads you through a captivating experience full of monumental riffs and bleak, yet beautiful quiescent passages. The heavy grunts of Darren Moore, in contrast with the typical clean vocals of guitarist Frank Brennan remain a trademark of this eminent doom metal band. This is the first album with guitarist Pauric Gallagher who replaced Brian Delaney since 2009, although he could be heard on the split CD with Wreck Of The Hesperus as well.
The compositions have a length of fourteen to seventeen minutes. Exception is ‘Old Rope’ that adds a spoken part in the midst of its muddy riffs and even shows any pugnacity with a proper chorus. But the true nature of the beast can be found in those compelling, lengthy tracks of course. ‘Theories Of Old Bones’ begins with sonorous sounds and Darren’s growls with any leads, but soon it gets more epic and vast. Clean chants are desperate and a bit phlegmatic. The eye-catcher is a long instrumental part, mainly based on riffing. ‘Ethics On The Precipe’ leans on echoing riffs, melodious guitar skills and the contrast between grunts and clean vocals as well. But in addition there are some passages of quiescent beauty! These minimalist semi-acoustic parts are magnificent! During ‘Dead Channel’, the improvement of clean vocals leaps to the eye once more, but there are even spoken parts and whisperings bringing in more grace and élan and a remarkable fervent (and fast!) guitar solo. ‘Nothing Has A Centre’ includes also some lively accelerations and the calm part finally ends in momentum with a delicious climax. It seems like an endless sea of pulsing riffs, while melancholic melodies float above our heads. The spoken parts accentuate the apocalyptic feel of the weighty lyrics. Doom aficionados cannot image a better parade of despair, surely not when ‘Transmission’ appears to hold a surprise for us. Open guitar sounds and elocutionary texts create a very intense atmosphere! It takes six minutes before drums join in and clean chants are partly wrathful, partly heart-warming. A text that sends shivers down your spine! When the last note fades away, you stare bewildered to the surrounding winter landscapes. Essential for doom fans!
Nederlands:
Deze maand is het exact tien jaar geleden dat ik Mourning Beloveth en The Prophecy leerde kennen tijdens de eerste Doomination of Europe tour 2003 met Morgion. Het is een leuk toeval dat beide bands deze maand een splinternieuw album uit hebben, in het geval van Mourning Beloveth is dat zelfs een dubbele CD. ‘Formless’ ploetert doorheen eenentachtig minuten gitzwarte doom/death metal zoals enkel deze Ieren ze kunnen creëren. Nu druilerige regen het koude winterlandschap teistert, is dit de perfecte muziek om ons te wentelen in muzikale doomsymfonieën om daarna gelouterd te herrijzen.
De Foel Studio in Wales begint meer en meer op te doemen binnen ons gezichtveld. Bands als Winterfylleth en Cnoc An Tursa namen er onlangs nog meester-werkjes op en ook onze favoriete Ierse doom/death metal band trok Chris Fielding aan de mouw om van ‘Formless’ een auditief spektakel te maken. En dat is het, want ook al blijft het vijftal redelijk trouw aan hun oorspronkelijk geluid, cleane zang en productie zijn nogmaals verbeterd en met hekkensluiter ‘Transmissions’ komt men zelfs verrassend uit de hoek. Het is een album dat langzaam moet inwerken op je systeem en je dan meevoert in een beklijvende ervaring vol monumentale riffs en sombere, maar mooie verstilde passages. De zware grunts van Darren Moore in contrast met de typische cleane zang van gitarist Frank Brennan blijven een handelsmerk van deze eminente doom metal band. Dit is het eerste album met gitarist Pauric Gallagher die sinds 2009 Brian Delaney vervangt, al was hij ook al te horen op de split CD met Wreck Of The Hesperus.
De composities hebben een lengte van veertien tot zeventien minuten. Uitzondering is ‘Old Rope’ dat temidden van zijn zompige riffs een gesproken fragment plaatst en zelfs strijdlustig is met een vrij herkenbaar refrein. Maar de ware aard van het beestje manifesteert zich natuurlijk is de slepende, lange tracks. ‘Theories Of Old Bones’ start met heldere klanken en grunts van Darren met enige leads, maar trekt al spoedig weids open. Cleane zang is wanhopig en een beetje flegmatiek. Centraal staat een lang instrumentaal stuk waarin vooral riffs gehanteerd worden. Ook ‘Ethics On The Precipe’ leunt op nazinderende riffs, melodieus gitaarwerk en het contrast tussen ruwe grunts en cleane zang. Wel zijn er enkele passages vol verstilde pracht. Deze minimalistische semi-akoestische fragmenten zijn prachtig! Tijdens ‘Dead Channel’ valt ons de verbetering der cleane vocalen eens te meer op, maar er zijn zelfs gesproken en gefluisterde stukjes om meer elan bij te brengen en eveneens een opvallend vurige (en snelle) gitaarsolo. Ook ‘Nothing Has A Centre’ werkt zich doorheen enige pittige acceleraties en de kalme passage mondt tenslotte erg stuwend uit in een heerlijke climax. Het lijkt wel een oneindige zee van pulserende riffs waar weemoedige melodieën boven zweven. De gesproken flarden accentueren het apocalyptische beeld van de zwaarmoedige teksten. Doom liefhebbers kunnen zich geen triestere parade van wanhoop voorstellen, zeker niet wanneer ‘Transmission’ nog een verrassing in zich blijkt te houden. Met open gitaarklanken en voorgedragen tekst is dit erg intens! Pas na zes minuten vallen de drums in en is de cleane zang deels toornig, deels hartverwarmend. Een tekst waarbij rillingen over je rug lopen is dit, terwijl je, als de laatste noot is weggestorven, verweesd naar het kale winterse landschap staart. Essentieel voor doom metal fans!
Tracklist:
CD1:
Theories Of Old Bones (14:51) Ethics On The Precipe (17:23) Old Rope (4:50) Dead Channel (14:25) Nothing Has A Centre (15:34)
CD2:
Transmissions (14:25)
Musicians:
Darren Moore: lead vocals Frank Brennan: guitars, clean vocals Brendan Roche: bass Pauric Gallagher: guitars Timmy Johnson: drums
Geplaatst door Vera op zondag 07 april 2013 - 21:10:05
Medieval markets are still a huge success in Germany. One can consider them as a kind of Christmas market, but happening during the whole year. Nachtgeschrei fits completely into this idea. In the wake of In Extremo and Subway To Sally, seven youngsters hailing from Frankfurt founded this band in 2006. In addition to the common rock instrumentation we also find musicians skilled on hurdy-gurdy, accordion, flute and bagpipes. The first years they really flew high and they released an album every year, followed by numerous gigs. The most recent effort was ’Ardeo’ from 2010. This release was followed by many club shows and festival gigs, as well as an extended tour with Subway To Sally in 2011. In 2012 there was bad news: long-time singer Hotti decided to leave, because he could not stand the pressure anymore. A compilation was released to bridge the time between ‘Ardeo’ and this fourth studio album ‘Aus Schwärzester Nacht’.
Well, fans of medieval folk rock can sleep on both ears. Nothing has changed. Martine LeMar, well-known from Mekong Delta and Tomorrow’s Eve is behind the microphone now, but he does a great job in a suitable way. It is not original at all, but nothing has changed in the overall sound. This secures us from fetching songs with storytelling vocals in German language, with hurdy-gurdy as leading smooth sound in the background. It even gets a bit pompous during ‘Flamme’ and contemplative in ‘In Meiner Liedern’. In ‘Der Ruf’ they introduce percussion and firm riffs. Melancholy prevails during ‘Unter Deinem Licht’, while we can have a party during ‘Na Sdorowje!’.
The up-tempo ‘’Fuer Alle Zeit’ goes well together with the flute and heavy riffs adorned ‘Am Rand Der Welt’. A semblance of Eluveitie can be found in ‘Am Ende Der Zeit’ while Korpiklaani looms up in our minds during ‘Als In Dir Nur Leere War’. Yet Nachtgeschrei remains most of all a (storytelling) rock band, not metal. That’s why bands like Die Tröckener Kecks and The Scene have more in common with them than our average metal consumption. The limited edition includes an acoustic version of the melancholic ‘Herbst’ and an orchestral version of ‘In Die Schwärze Der Nacht’. This is diverting and well-done music for aficionados of German folk rock, once again regaled with artwork from Travis Smith.
Nederlands:
In Duitsland kennen middeleeuwse markten nog steeds een groot succes. Je zou dezen een kerstmarkt kunnen noemen, maar dan het hele jaar door. In dat plaatje past Nachtgeschrei precies. In navolging van In Extremo en Subway To Sally richtten zeven jongeren uit Frankfurt in 2006 deze band op. Naast het rockinstrumentarium vinden we ook muzikanten die bedreven zijn op draailier, accordeon, fluit en doedelzak. De eerste jaren ging het hard en bracht men elk jaar een album uit, gevolgd door talrijke concerten. De meest recente was ’Ardeo’ uit 2010. Daarna speelde de band vele clubshows en festivals plus een uitgebreide tournee met Subway To Sally in 2011, maar toen kregen ze een opdoffer te verwerken: zanger Hotti kondigde zijn vertrek aan, want hij kon de druk niet meer aan. Een compilatie overbrugde de tijd tussen ‘Ardeo’ en dit vierde studioalbum ‘Aus Schwärzester Nacht’.
Wel, fans van middeleeuwse folkrock kunnen op beide oren slapen. Er is niets veranderd. Martin LeMar, bekend van Mekong Delta en Tomorrow’s Eve, staat nu achter de microfoon, maar dat doet hij voortreffelijk en op gepaste wijze. Origineel is het niet, maar er is geen moer getornd aan het geluid. Dat betekent aanstekelijke songs met verhalende zang in het Duits, met de draailier als weeïg geluid op de achtergrond. Het wordt zelfs een beetje pompeus tijdens ‘Flamme’ en beschouwend in ‘In Meiner Liedern’. In ‘Der Ruf’ goochelt men met percussie en weerklinken zinderende riffs. Weemoed staat centraal in ‘Unter Deinem Licht’, terwijl we de beentjes los kunnen gooien tijdens ‘Na Sdorowje!’.
Het uptempo ‘Fuer Alle Zeit’ sluit naadloos aan bij het met fluitjes en harde riffs opgesmukte ‘Am Rand Der Welt’. Een zweempje Eluveitie is terug te vinden in ‘Am Ende Der Zeit’ terwijl Korpiklaani de passie predikt tijdens ‘Als In Dir Nur Leere War’. Toch blijft Nachtgeschrei vooral een (verhalende) rockband en geen metal. Voor mijn geestesoog passeren dan ook eerder bands als Die Tröckener Kecks en The Scene dan zware metalen. De gelimiteerde editie bevat ook nog een akoestische versie van het weemoedige ‘Herbst’ en een georkestreerde uitvoering van ‘In Die Schwärze Der Nacht’. Verzorgd vertier voor de liefhebbers van Duitse folkrock, eens te meer verfraaid met artwork van Travis Smith.
Tracklist:
Sirene (4:12) Die Geister, Die Uns Riefen (4:29) Flamme (3:47) Spieler (3:39) In Meinen Liedern (4:46) In Die Schwärze Der Nacht (4:36) Der Ruf (4:43) Am Ende Der Zeit (4:20) Unter Deinem Licht (6:09) Na Sdorowje! (2:34) Am Rand Der Welt (4:35) Für Alle Zeit (4:00) Als In Dir Nur Leere War (3:02) Ungebrochen (6:31)
It is fine to discover a quite new progressive rock band coming from Poland again, recently signed by Season Of Mist in order to launch their sophomore album at the world mid February. In this case we are not dealing with mellifluent symfo rock, nor ADHD djent aficionados, but a four-piece that manages to blend all their influences in their self-written songs in an engrossing and quite interesting way. Those influences, there are quite a few. They admire Pink Floyd, but regale the progressive skeleton with some elements from fusion, jazz, metal, djent and experimental music. It is worth a compliment that the band does not present itself as speed merchants to expose their virtuoso skilfulness (although their abilities are beyond dispute), but injects enough sensibility and emotions in the compositions. After listening to the album, you are not fed up, due to a kind of lightly frivolity in many instrumental, short, quiescent intermezzo and also due to the peaceful, calm voice of keyboardist Rafal Biernacki.
In December 2007 guitarist Jakub Zytecki, vocalist/keyboard player Rafal Biernacki and bassist Marcin Kicyk joined forces and decided to form Disperse. Their four first compositions ended up at a demo in 2008. First shows were done with a session drummer, until Przemek Nycz was recruited in the summer of 2008 to join the core trio. The recordings of the debut album ‘Journey Through The Hidden Gardens’ were interrupted for a while when Disperse was invited by Riverside to support the domestic concerts during the Anno Domini High Definition tour. Later they also supported Marillion e.g.
With the second album ‘Living Mirrors’ on Season Of Mist, the band is ready for international recognition. They deserve it. The instrumental ‘Dancing With Endless Love’ leads us – firstly atmospheric and then smoothly rocking – into the world of Disperse. A semblance of post rock features the end. After an electro beginning, ‘Enigma Of Abode’ excels in hectic, heavy music, where restless guitar accents and sludgy riffs prevail. But vocals bring in the restful, sublimating factor, in ‘Profane The Ground’ as well. Then we have the first atmospheric intermezzo (‘Prana’), followed by one of the longer tracks. ‘Message From Atlantis’ is initially contemplative, with a very beautiful climax of keyboards and guitars. I only regret that the guitar solo at the end fades away too soon. Menacing and experimental is the brief ‘WOW!’, with a sampler that makes me wonder what it is about. The restless patterns in ‘Universal Love’ are properly dosed, with a jazzy melody that flutters through it, finger-blistering solos on a stamping foundation and chunky riffing. Sonorous acoustic guitars and spatial synthesizers (‘Be Afraid Of Nothing’) lead towards ‘Unbroken Shiver’. Riffs are ponderous here, very heavy indeed. But mark the peacefulness of the Riverside alike vocals, the beautiful guitar solo and how a heavy part just turns into spatial overtones. All this is done to a turn, finally occluding with a typical prog mammoth, called ‘AUM’. Technical wizardry all over in this rather heavy song that ends with spatial keyboards. ‘Living Mirrors’ is highly recommended: not too complex to fathom, yet you can discover numerous details with every spin. This promises a lot for the future of the band!
Nederlands:
Het is fijn om weer een vrij nieuwe progressieve rockband uit Polen te ontdekken, zopas getekend door Season Of Mist om half februari hun tweede worp op de mensheid los te laten. We spreken hier niet over zeemzoeterige symforock, noch halsbrekende djent aanhangers, maar van een viertal dat een interessante en vrij originele mix van al hun invloeden in de eigen songs weet te verwerken. Die invloeden, dat zijn er nogal wat. Men bewondert Pink Floyd, maar versiert het progressieve karkas met summiere knipogen naar fusion, jazz, metal, djent en experimentele muziek. Het is een prestatie dat de band zich op dit ‘Living Mirrors’ niet profileert als snelheidsmaniakken om de kunde te etaleren (al staat hun bekwaamheid buiten kijf), maar ook gevoel in de composities weet te leggen. Na consumptie ligt het album dus niet zwaar op de maag, dankzij veel luchtige frivoliteit in o.a. heel wat instrumentale, korte rustpunten en ook de zalvende stem van toetsenist Rafal Biernacki.
In december 2007 staken gitarist Jakub Zytecki, zanger/toetsenist Rafal Biernacki en bassist Marcin Kicyk de koppen bij elkaar om Disperse op te richten. De eerste vier eigen composities belandden op een demo in 2008. De eerste shows werden gespeeld met een sessiedrummer, tot Przemek Nycz zich in de zomer van 2008 bij het kerntrio voegde. De opnamen van het eerste studioalbum ‘Journey Through The Hidden Gardens’ werden even stopgezet toen Disperse uitgenodigd werd door Riverside om de Poolse concerten tijdens de Anno Domini High Definition tour als support mee te doen. Later openden ze o.a. ook nog voor Marillion.
Met het tweede album ‘Living Mirrors’ op Season Of Mist is de band rijp voor internationale erkenning. Dat verdienen ze. Het instrumentale ‘Dancing With Endless Love’ leidt ons sfeervol en dan zachtjes rockend de wereld van Disperse binnen. Een zweem van post rock beheerst het einde. Na een electro start excelleert ‘Enigma Of Abode’ in drukke, heftige muziek, waarin krabbelende gitaaraccenten en zompige riffs de dienst uitmaken. Maar de zang zorgt voor een zalvende, rustgevende factor, ook in ‘Profane The Ground’. Daar hebben we het eerste atmosferische intermezzo (‘Prana’), gevolgd door één van de langere tracks. ‘Message From Atlantis’ is aanvankelijk beschouwend, met een zeer mooie opbouw met keyboards en gitaar. Wanneer de gitaarsolo veel te vlug wegfade is dat spijtig. Dreigend en experimenteel is het korte ‘WOW!’ met een sampler die ons nieuwsgierig maakt waar dit in feite over gaat. De krabbelende onrust in ‘Universal Love’ wordt goed gedoseerd, met een jazzy melodie die er doorheen fladdert, vlugge solo’s op een stompende basis en smeuïg riffwerk. Heldere akoestische gitaren en ruimtelijke synthesizers (‘Be Afraid Of Nothing’) leiden naar ‘Unbroken Shiver’. Zwaar zijn de riffs hier, heel zwaar. Maar let op de vredigheid van de Riverside achtige zang, de mooie gitaarsolo en hoe een heavy stuk plots ruimtelijk wordt. Allemaal knap gedaan, om uiteindelijk toch met een typische prog mammoet te eindigen in de vorm van ‘AUM’. Technische hoogstandjes alom in dit behoorlijk heavy nummer dat eindigt met ruimtelijke keyboards. ‘Living Mirrors’ is een dikke aanrader: niet al te moeilijk om te behappen en toch kan je er ontelbare details in blijven ontdekken. Dit belooft voor de toekomst van de band!
Tracklist:
Dancing With Endless Love (instrumental) (3:55) Enigma Of Abode (4:46) Profane The Ground (5:00) Prana (instrumental) (1:46) Message From Atlantis (6:24) WOW! (instrumental) (1:15) Universal Love (3:51) Be Afraid Of Nothing (1:14) Unbroken Shiver (6:37) Touching The Golden Cloud (3:56) Butoh (instrumental) (3:58) Choices Over Me (3:24) AUM (9:28)
Musicians:
Recording line-up:
Jakub Zytecki: guitars, background vocals Rafal Biernacki: vocals, keyboards Marcin Kicyk: bass Przemyslaw: Nycz: drums
Current line-up:
Jakub Zytecki: guitars Rafal Biernacki: vocals, keyboards Wojciech Famielec: bass Maciej Dzik: drums
Geplaatst door Vera op dinsdag 02 april 2013 - 00:00:31
