Short List

Reviews, Interviews & Concertreviews
2019 / 2018 / 2017 / 2016 / 2015 / 2014 / 2013 / 2012 / 2011 / 2010 / 2009 / 2008 / 2007

Gebeurtenissen deze maand: 1


maandag 04 februari 2019
STEVE HACKETT: At The Edge Of Light

Release: 2019-01-25
Style: progressive ethnic rock
Label: /
Country: UK
Playing Time: 54:25
Cat. N°:
Review by: Vera
Translated by: Vera
Rating: 8,5/10


Ex-Genesis guitarist (and solo artist who’s releasing his 26th studio album!) Steve Hackett may look like that typical English gentleman of quiet and polite nature, he also is a cosmopolitan citizen. His concerns about human beings, animals and the state of this world might be pigeonholed as legendary. Of course we, the fans, most of all enjoy his amazing super emotive guitar skills and soloing, but it would be a lack of respect to focus only on that fragment of his personality.

Steve Hackett has crafted himself into a multifarious musician, one that does not like to repeat himself. He loves experimenting with sounds and ethnic instruments. We already noticed that on earlier solo albums, but with ‘At The Edge Of Light’ he finally managed to create proper world music, he says. To be honest, that’s not really our cup of tea, but in the case of Steve Hackett it is a windfall. His music remains ultra refined and sophisticated, always done to a turn. He wrote the album together with his wife Jo and Roger King, who is – in addition to keyboards – responsible for the orchestral arrangements. In many of the songs, these are really abundantly present. You nearly have a cinematic experience. Just listen to ‘Those Golden Wings’ which appears as a proud monolith in the middle of the album, with momentous strings, storytelling vocals, massive choirs and as finale a very fervent, chunky guitar solo.

But first we have the outlandish sounding intro, followed by ‘Beasts In Our Time’. Initially that song sounds a bit plump, it is sung in a relaxed manner and it switches from trumpet to guitar solos, before ending into rocking smoothness. Very strong is ‘Under The Eye Of The Sun’ and you really have to watch the video for it. The smooth harmony vocals remind us of the sixties, yet of Yes as well. Even the guitar style in this song seems like a wink to that band. Mark the magnificent, mysterious centre-part, there you can imagine being in wild nature and wandering on vast plains. ‘Underground Railroad’ happens to be something completely different again. It has a true American vibe and mainly gospel, blues and country feel, reminding us of the hard work of railroad workers in the past. An oriental vibe reigns in ‘Shadow And Flame’, with dramatic violins, percussion and catchy rhythms. In ‘Hungry Years’ we hear any female chants. It is a very uplifting song, in contrast with its title. By the way, on this album two female singers who worked earlier with Pink Floyd, contributed. The three last songs are connected to each other, but only the last one (‘Peace’) includes any vocals. Due to the wealthy orchestration, the album sounds majestic and of course Hackett does not forget to include any proper prog escapades and loads of mighty guitar solos in between all those different influences. You have to get used to this direction and new elements, but he does it in a wonderful manner.


Ex-Genesis gitarist (en soloartiest die aan zijn 26e studioalbum toe is!) Steve Hackett mag dan wel de typische Engelse flair van beheersing en beleefdheid uitstralen, hij is ook een kosmopoliet, een wereldburger. Zijn bezorgdheid over mens en dier en de gang van de wereld mag legendarisch genoemd worden. Natuurlijk willen wij hem vooral zijn gitaar laten horen huilen en genieten van ’s mans prachtig gitaarspel, maar het zou oneerbiedig zijn om ons daar alleen op te focussen.

Steve Hackett heeft zich ontwikkeld tot een veelzijdig muzikant die zich allerminst wenst te herhalen. Hij houdt ervan om te experimenteren met geluid en etnische instrumenten. Dat merkten we al eerder op zijn soloalbums, maar met ‘At The Edge Of Light’ is hij er – volgens eigen zeggen – de eerste keer in geslaagd om degelijke wereldmuziek te maken. Nu is dat niet iets waar we echt op zaten te wachten, maar in het geval van Steve Hackett valt het best mee. Zijn muziek blijft immers piekfijn en om door een ringetje te halen. Hij schreef het album samen met zijn vrouw Jo en Roger King die naast keyboards ook verantwoordelijk is voor de orkestrale arrangementen. En die zijn in veel songs erg breed uitgesmeerd, zodat je welhaast een filmische belevenis ervaart. Luister maar naar ‘Those Golden Wings’ dat middenin het album prijkt als een trotse monoliet, met waardige strijkers, verhalende zang, massieve koren en als uitsmijter een bijzonder vurige, vette solo.

Maar na het uitheemse intro is er eerst ‘Beasts In Our Time’ dat een beetje logheid herbergt, met relaxte stem gezongen is en wispelturig switcht van trompet naar gitaar vooraleer rockend te vervolgen. Erg sterk is ‘Under The Eye Of The Sun’ waarvan je de video zeker gezien moet hebben. De egale samenzang doet aan de jaren zestig denken, maar ook aan Yes. Zelfs het gitaarwerk in dit nummer lijkt ernaar te knipogen. Let trouwens op het prachtige, mysterieuze middenstuk, daar waan je jezelf op een eenzame hoogvlakte. ‘Underground Railroad’ is weer helemaal anders. Een erg Amerikaanse sfeer en vooral gospel, blues en country welke aan het harde leven van de spoorwegarbeiders doet denken. Erg oosters klinkt ‘Shadow And Flame’, met dreigende violen, percussie en een vlot ritme. In ‘Hungry Years’ horen we vrouwenzang, een bijzonder luchtig nummer in vergelijking met de titel. Aan dit album werken trouwens twee zangeressen mee die nog bij Pink Floyd gezongen hebben. De drie laatste songs vormen een geheel, maar alleen in het laatste (‘Peace’) horen we nog zang. Door de orkestratie klinkt het album magistraal en natuurlijk vergeet Hackett tussen al die verschillende invloeden niet af en toe een flinke scheut prog te produceren of los te gaan op zijn gitaar. Even wennen, maar het is hem toevertrouwd.


1. Fallen Walls And Pedestals (02:16)
2. Beasts In Our Time (06:21)
3. Under The Eye Of The Sun (07:07)
4. Underground Railroad (06:23)
5. Those Golden Wings (11:20)
6. Shadow And Flame (04:24)
7. Hungry Years (04:34)
8. Descent (04:21)
9. Conflict (02:37)
10. Peace (05:02)


Steve Hackett – electric & acoustic guitars, 12 strings, dobro, bass, harmonica, vocals
Gulli Briem – drums, percussion
Dick Driver – double bass
Benedict Fenner – keyboards & programming
John Hackett – flute
Roger King – keyboards, programming & orchestral arrangements
Amanda Lehmann – vocals
Durga McBroom – vocals
Lorelei McBroom – vocals
Malik Mansurov – tar
Sheema Mukherjee – sitar
Gary O’Toole – drums
Simon Phillips – drums
Jonas Reingold – bass
Paul Stillwell – didgeridoo
Christine Townsend – violin, viola
Rob Townsend – tenor sax, flute, duduk, bass clarinet
Nick D’Virgilio – drums

Geplaatst door Vera op maandag 04 februari 2019 - 21:52:05
Reageren is uitgeschakeld

woensdag 30 januari 2019
SWALLOW THE SUN: When A Shadow Is Forced Into The Light

Release: 2019-01-25
Style: doom/death metal
Country: Finland
Playing Time: 52:45
Cat. N°:
Review by: Vera
Translated by: Vera
Rating: 9,5/10


Swallow The Sun happens to be a band we are following since the beginning. We are speaking about fifteen years of affinity with the Finnish doom/death metal band hailing from Jyväskylä. When focusing only on quite recent eruptions of inspirations, we’d like to refer to the masterpiece ’Emerald Forest And The Blackbird’ (2012) and the extensive, comprehensive trilogy ’Songs From The North I, II & III’ (2015]; albums that really stand out in the genre due to their ingenious, genuine and personal approach.

With grand feels of dismay we read the news that main composer and our loyal partner for interviews / guitarist Juha Raïvïo lost his loving partner Aleah Stanbridge. Next we listened to albums such as the releases of Trees Of Eternity, Hallatar’ and recently the STS EP ’Lumina Aurea’ with genuine attempts to come to terms with this immense loss. Also Swallow The Sun will never be the same. They will never lose their top notch quality, but there is a kind of ‘before and after’. We surely respect that and consequently we go for a more brief approach this time. The title ‘When A Shadow Is Forced Into The Light’ refers to the state of mind Juha was finding himself in when he wrote this album in short amount of time after months of ultimate isolation and dealing with this loss. For one time I will not go into details, no deep-draught dive into emotions about every song, every twist and turn, every pro and contra.

I only want to state that Swallow The Sun fans will enjoy an amazing new album. Unfortunately it is now coming forth from desperate mourning of true life experiences. Sometimes it feels like sacrilege to listen to these unburdening thoughts, yet it happens to be so precious and genuine that it will leave nobody untouched. Music-wise it happens to be a boundless blend of doom/death metal , black metal and progressive escapades. It is a mixture uniting all subgenres of metal. Those who have a soft spot for melancholic music, should listen to this and they will surely embrace it in the wake of the upcoming total moon eclipse (referring to the album ‘New Moon’) and the struggle for life in general. That’s eventually the core of this album: lick your wounds and have a bright view on the ultimate manifestation of forces of nature. That’s where you will find solace, not in the ongoing rat race of mankind.


Swallow The Sun is een band die we volgen sinds het prille begin. We spreken hier toch al over ruim vijftien jaar affiniteit met de Finse doom/death metal band uit Jyväskylä. Wanneer we ons enkel beperken tot recente erupties van inspiratie, dan verwijzen we graag naar het meesterwerk ’Emerald Forest And The Blackbird’ (2012) en de uitgebreide, veelomvattende trilogie ’Songs From The North I, II & III’ (2015]; albums die zich onderscheidden in het genre door de integere en persoonlijke aanpak.

Met ontzetting lazen we het nieuws dat hoofdcomponist en onze trouwe gesprekspartner/gitarist Juha Raïvïo in april 2016 zijn liefdespartner Aleah Stanbridge verloren had. Eerder al hadden we albums van Trees Of Eternity, Hallatar en recentelijk ook nog de STS EP ’Lumina Aurea’ met verwoede pogingen om in het reine te komen met dit grote verlies. Ook Swallow The Sun zal nooit meer zijn wat het was. Niet omdat zij aan kwaliteit inboeten, wel omdat er nu eenmaal een ‘voor en na’ is. Daar hebben we uiteraard respect voor en dus volgt er nu een beknoptere weergave over ‘When A Shadow Is Forced Into The Light’. Deze titel verwijst naar de geestestoestand waarin Juha verkeerde toen hij dit album in één ruk schreef na maanden van uiterste isolatie en verwerken van het verlies. Voor één keer ga ik niet in details treden, geen ontrafelende emoties over elke song, elke wending, elk pro en contra.

Ik wens enkel te stellen dat Swallow The Sun fans kunnen genieten van een fantastisch nieuw album, dat helaas nu voortspruit uit de wanhopige droefenis van waargebeurde feiten. Soms voelt het als heiligschennis om te luisteren naar de ontboezemingen, toch is dit zo waardevol en integer mooi dat niemand ongeroerd gaat blijven. Muzikaal is het een grensoverschrijdende mix van doom/death metal, black metal en progressieve escapades. Alles wat metal in al zijn subgenres verenigt. Wie van melancholische muziek houdt, moet dit beluisteren en zij zullen dit zeker omarmen in de aanloop naar een volledige maansverduistering (verwijzing naar album ‘New Moon’) en de strijd van het leven in het algemeen. Dat is immers de kern van dit album: lik je wonden en kijk op naar de ultieme manifestatie van natuurlijke krachten. Daarin ligt het soelaas, niet in de krioelende mensheid.


When A Shadow Is Forced Into The Light (7:26)
The Crimson Crown (7:57)
Firelights (5:41)
Upon The Water (6:16)
Stone Wings (6:55)
Clouds On Your Side (4:46)
Here On The Black Earth (5:39)
Never Left (7:50)


Mikko Kotamäki: vocals
Juha Raivio: guitars & keyboards
Juho Räihä: guitars
Jaani Peuhu: keyboards & vocals
Matti Honkonen: bass
Juuso Raatikainen: drums

Guest musicians on violin, cello, piano

Geplaatst door Vera op woensdag 30 januari 2019 - 14:27:30
Reageren is uitgeschakeld

maandag 28 januari 2019
INGLORIOUS: Ride To Nowhere

Release: 2018-01-25
Style: hard rock / classic rock
Country: UK
Playing Time: 43:58
Cat. N°: FR CD 909
Review by: Vera
Translated by: Vera
Rating: 8,5/10


Inglorious got rave reviews for their first two albums. In Classic Rock magazine they were even praised as being ‘the future of British rock’. Well, we know all about the chauvinistic approach of English press, but in this case we have to admit that the band around singer Nathan Jones and guitarists Eriksson and Lowe has an extremely fresh and energetic approach of those idiosyncratic seventies vibrations in hard rock.

With a voice like the one from Nathan James we are sure that the catchy songs are coloured in a very soulful manner. His sensitive timbre in opening track ‘Where Are You Now’ happens to be in fine contrast with the fervent rocking guitars. It surely is a compliment to be compared with David Coverdale, that’s Nathan’s main hero. The chunky guitars in ‘Freak Show’, a calmer approach in ‘Never Alone’, or the fluttering guitars with juicy vocals in ‘Tomorrow’, Nathan does it all the way with verve, regaled with majestic guitar skills. The songs are regularly relished with any backing vocal choirs from the guys and the latter part of this album even digs deeper into emotional bliss. ‘I Don’t Know You’ appears to be a real stunner with blues-like ornaments and howling, emotive guitar solo. It has the nearest approach to Deep Purple in the smooth rocking ‘While She Sleeps’ and Led Zeppelin and Black Sabbath play poker on the table of an immortal hardrock café in the magnificent ‘Ride To Nowhere’ which also haunts you with an atmospheric fragment. Really beautiful! Same goes for the moving ballad ‘Glory Days’, drenched in nostalgia with an amazing vocal performance of Nathan. This third album shows a maturity we really like and it puts Inglorious in our list of established bands.


Inglorious heeft behoorlijk wat lof geoogst met de twee eerste albums. In Classic Rock magazine werden ze zelfs bejubeld als zijnde “the future of British rock”. We zijn vertrouwd met het chauvinisme van de Engelse pers, maar in dit geval mogen we toch stellen dat de band rond zanger Nathan James en gitaristen Eriksson en Lowe een bijzonder frisse en energieke aanpak heeft van die typische jaren 70 vibratie van hard rock.

Met een stem als deze van Nathan James zit je gebeiteld om de toegankelijke songs heel soulvol in te kleuren. Zijn gevoelig timbre in opener ‘Where Are You Now’ staat haaks op de vurig rockende gitaren. Het is niet mis om vergeleken te worden met David Coverdale en dat is dan ook zijn grote voorbeeld. De vette gitaren in ‘Freak Show’, een sensitievere aanpak in het kalmere ‘Never Alone’, of de uitwaaierende gitaren met smeuïge zang in ‘Tomorrow’, het gaat Nathan allemaal goed af, ondersteund door excellent gitaarwerk. De songs worden meermaals voorzien van enige achtergrondzang en het tweede deel van dit album graaft dieper. ‘I Don’t Know You’ is zo’n voltreffer met bluesy aanpak en huilende gitaarsolo. Deep Purple is niet veraf in het rockende ‘While She Sleeps’ en Led Zeppelin en Black Sabbath spelen poker op de tafel van het onsterfelijke hardrockcafé in het prachtige ‘Ride To Nowhere’ dat ook nog beklijft met een atmosferische passage. Heel mooi! Net zoals de aangrijpende ballade ‘Glory Days’, gedrenkt in nostalgie met een fantastische zangprestatie van Nathan. Dit derde album vertoont een maturiteit die we graag smaken en plaatst Inglorious op onze lijst van blijvers.


Where Are You Now (3:08)
Freak Show (4:17)
Never Alone (4:13)
Tomorrow (3:51)
Queen (3:36)
Liar (3:01)
Time To Go (3:35)
I Don’t Know You (3:38)
While She Sleeps (4:08)
Ride To Nowhere (6:01)
Glory Days (4:31)


Nathan James: lead vocals
Andreas Z Eriksson: lead guitar/vocals
Andrew Lowe: rhythm guitar/vocals
Colin Parkinson: bass, acoustic guitar, vocals
Tony Draper: Hammond organ, piano
Phil Beaver: drums, percussion, vocals

Geplaatst door Vera op maandag 28 januari 2019 - 14:56:44
Reageren is uitgeschakeld

zaterdag 26 januari 2019
LEMURIA: The Hysterical Hunt

Release: 2019-01-18
Style: symphonic black/folk metal
Country: Belgium
Playing Time: 1h 2m 32s
Cat. N°: MAS CD1060
Review by: Vera
Translated by: Vera
Rating: 8,5/10


Lemuria was on hold for quite a while, but now they present their third album ‘The Hysterical Hunt’ with a new line-up. In 2010 their previous album ‘Chanson De La Croisade’ came out and from that line-up only the rhythm section – and sole original members since 2001 - Vincent Pichal (drums, keyboards, orchestration) and bassist Bart De Prins are leftovers.

The Belgian symphonic black metal band did not do their work by halves. The concept album takes you back into time to France in the 18th century, when the region of Gévaudan was terrorized by a wolf-like monster bringing death and despair. Lemuria has crystallized its already challenging sound to the utmost, so that it seems as if you are listening to an ominous and mystical performance on a bed of Spartan metal. They manage to do that in a magnificent way; mostly in lengthy compositions in which a lot of things are happening. Yet the entire thing sounds melodious and rather accessible. Strong melodies, fervent guitar skills and epic interludes are the foundation of their music; that’s why the story – even with actor Herbert Flack as narrator – seems to take place in your living room. New vocalist Daan Swinnen does an amazing job and proves himself in blackened grimness as well as with low-ranged growls. In some of the songs female vocals add a flavour of mystical serenity, while the orchestral arrangements are done to a turn.

Recommended tracks to get in the mood are ‘A Plague Upon The Land’, the compelling ‘Between Man And Wolf’ (of which the melody returns in the bonus track) and the extensive epics ‘A Secret Life’ and ‘Endgame’. The latter one demands full attention before the epilogue occludes this listening session. A tempestuous comeback with brilliant artwork from Kris Verwimp in a modern, yet dynamic production.


Lemuria stond een hele poos op non-actief, maar presenteert zich op het derde album ‘The Hysterical Hunt’ in een nieuwe bezetting. Het is dan ook al sinds 2010 geleden dat vorig album ‘Chanson De La Croisade’ uitkwam en van die bezetting blijft alleen de ritmesectie – en enige originele leden sinds 2001 – Vincent Pichal (drums, keyboards, orkestratie) en bassist Bart De Prins over.

De Belgische symfonische black metalband heeft geen half werk geleverd. Het conceptalbum neemt je mee naar het Frankrijk uit de 18e eeuw, waar de streek van Gévaudan geterroriseerd werd door een wolfachtig monster dat dood en verderf bracht. Lemuria heeft zijn al best uitdagende sound nog meer uitgekristalliseerd, zodat je naar een dreigend en mystiek hoorspel op een bedje van Spartaanse metal lijkt te luisteren. Dat brengen ze voortreffelijk, in veelal lange composities waarin veel gebeurd. Toch klinkt het geheel melodieus en vrij toegankelijk. Sterke melodieën, vurig gitaarspel en epische interludia liggen daaraan ten grondslag, zodat het verhaal – met zelfs acteur Herbert Flack als verteller – zich in je huiskamer lijkt af te spelen. Nieuwe vocalist Daan Swinnen kwijt zich uitstekend van zijn taak en weet zich te bewijzen in zowel zwartgeblakerde grimmigheid als lage gromstijl. In sommige songs voegt vrouwelijke zang enige mystieke sereniteit toe, terwijl de orkestrale arrangementen goed uitgewerkt zijn.

Aanraders om zich een idee te vormen zijn ‘A Plague Upon The Land’, het meeslepende ‘Between Man And Wolf’ (waarvan de melodie terugkomt in de bonustrack) en de lange epossen ‘A Secret Life’ en ‘Endgame’ dat nog net voor de epiloog alle aandacht opeist. Een wervelende comeback met schitterend artwork van Kris Verwimp in een moderne, maar dynamische productie.


Prologue (The Land Of The Beast) (2:02)
A Plague Upon The Land (4:50)
The Hysterical Hunt (8:03)
Between Man And Wolf (6:30)
As Darkness Falls (1:07)
Of Winter And Hell (6:25)
A Secret Life (9:29)
Deceptive Hibernation (5:02)
An Elusive Monster (2:20)
Endgame (The Impending Truth) (8:39)
Epilogue (Before The Dawn) (4:22)

Bonus track:

A Dream That Never Came (3:41)


Daan Swinnen: vocals
Gaël Sortino: lead & acoustic guitars
Jeroen De Kooning: rhythm guitars
Bart De Prins: bass
Vincent Pichal: drums, keyboards, orchestration

Guest vocals:

Alexandra Kastrinakis (Daedric Tales)
Sophia Poppy Verrept
Herbert Flack: narrator

Geplaatst door Vera op zaterdag 26 januari 2019 - 16:21:50
Reageren is uitgeschakeld

Ga naar pagina       >>  

LAHMIA: Resilience Vera @ (22 jan : 10:13) (01. CD reviews 2019)
KOMODOR: Komodor (MCD) Vera @ (15 jan : 20:07) (01. CD reviews 2019)
SWALLOW THE SUN: Lumina Aurea (MCD) Vera @ (07 jan : 14:00) (06. CD Reviews 2018)
JOHN GARCIA AND THE BAND OF GOLD: Idem Vera @ (06 jan : 15:42) (01. CD reviews 2019)
AMGALA TEMPLE: Invisible Airships Vera @ (10 dec : 22:11) (06. CD Reviews 2018)
THORIUM: Thorium Vera @ (22 okt : 18:32) (06. CD Reviews 2018)







Vergeet me niet

[ ]
[ ]
[ ]
Cd & Dvd Reviews

01. CD reviews 2019
OUR SURVIVAL DEPENDS ON US: Melting The Ice In The Hearts Of Men
Amazing, goes beyond genres!!!
01. CD reviews 2019
Proper folk metal from Italy...
01. CD reviews 2019
Heavy metal spectacle!
01. CD reviews 2019
Top notch doom/death metal band!!!
01. CD reviews 2019
EVERGREY: The Atlantic
Amazing heavy and emotional Swedish prog metal!

Zoeken Metal-Nose

Date / Time

Verwijs naar ons

Verwijs naar ons
Website in order to promote heavy-metal & hard-rock to a broader audience in Flanders but also in the entire world.
No part from this website may be used in any other publication whether in print or on the world wide web without the editor's consent.
All material is exclusive to Metal-Nose and copyright protected. All rights reserved. Copyright © Metal-Nose 20/05/2004. -