 |
WOODS OF DESOLATION: Torn Beyond Reason
English:
Life is rough and harsh in Australia, in the midst of sweeping plains and natural forces way much stronger than mankind. As the essence of personal expression through music, the sound of Woods Of Desolation can be anything but polished or smooth. However, flirting consciously with an inferior underground production, it destroys a lot of the atmospheric grandness and melancholy.
After the EP ‘Sorh’, this project of D. from New South Wales was put on hold for a while, but in 2009 he started to work on what would become this sophomore full length album ‘Torn Beyond Reason’. He engaged Tim (Sorrow) of Austere and Grey Waters – bands in which D. is active as well – for vocals and drums, while he did all the guitars himself. Initially the epic moods in the lengthy, slow songs really appeal to me. But the drums do not sound great and vocals – especially when verging to ‘clean’, in this case a kind of muttering – are way too much in the background. That’s why you get an uneasy feel during ‘Darker Days’ and ‘Somehow’, as if they had a lack of power. The music has a large amount of melancholy and despair and that pleases me. Sometimes it is a bit akin to a “would be Moonsorrow†performance, but without any doubt not comparable in quality. The spatial, atmospheric fragment in ‘An Unbroken Moment’ is fine and the instrumental ‘November’ adds a moment of reflection. Everything passes by in a haze, due to the echoing production. That is a pity, since there are beautiful guitar melodies interwoven in the music (you have to do your best to hear them, but they are present). In comparison with ‘Sorh’ it is an improvement though.
Nederlands:
In Australië is het leven ruw en hard, temidden van desolate vlakten en natuurkrachten veel sterker dan de mens. Als uiting van een persoonlijke expressie via de muziek kan Woods Of Desolation dan ook allesbehalve gepolijst zijn. Echter, wanneer men bewust flirt met een ondermaatse underground productie, doet dit veel van de atmosferische grandeur en melancholie teniet.
Na de ep ‘Sorh’ werd dit project van D. uit New South Wales even op sterk water gezet, maar in 2009 begon hij te werken aan wat dit tweede album ‘Torn Beyond Reason’ zou worden. Hij engageerde Tim (Sorrow) van Austere en Grey Waters – bands waarin hij zelf ook actief is - voor zang en drums, terwijl hij zelf alle gitaren voor zijn rekening nam. Aanvankelijk spreekt de epische sfeer in de lange, trage songs me wel aan. Maar de drums klinken niet goed en de zang – vooral wanneer men enkele lijntjes mompelt – staat veel te veel op de achtergrond. In ‘Darker Days’ en ‘Somehow’ krijg je daardoor een ongemakkelijk gevoel, alsof er niet genoeg elektriciteit was. De melancholie en wanhoop die de muziek uitstraalt bevalt me wel en heeft soms wat weg van een “would be Moonsorrow†vertoning, maar kwalitatief vanzelfsprekend niet te vergelijken. Het ruimtelijke, atmosferische fragment in ‘An Unbroken Moment’ is fraai en het instrumentale ‘November’ brengt een moment van bezinning. Alles trekt echter in een waas aan je voorbij door de galmende productie. Spijtig, want er worden ook knappe gitaarmelodieën tussen de muziek gehoord (ik moet mijn best doen, maar ze zijn er). Wel een stap voorwaarts in vergelijking met ‘Sorh’.
Tracklist:
Torn Beyond Reason (6:22)
Darker Days (5:09)
An Unbroken Moment (6:59)
The Inevitable End (9:09)
November (2:44)
Somehow… (7:17)
| Musicians:
D.: guitars, bass
Tim: vocals, drums
|
Geplaatst door Vera op vrijdag 16 september 2011 - 00:59:22
Reageren is uitgeschakeld
|
|
