 |
SOL INVICTUS: The Cruellest Month
| Release: 2011-06-13
Style: Experimental Apocalyptic Folk
Label: Auerbach Tonträger / www.prophecy.cd
MySpace: www.myspace.com/solinvictushq
Country: UK
Playing Time: 57:20
Cat. N°: AB 031
Review by: Vera
Translated by: Vera
Rating: no score
|
English:
This album is a case of ultimate self-chastisement or it brings you a glorifying flush of enchantment. In this case, striking the golden mean seems impossible to me. We are dealing with the musical outlet of the British Tony Wakeford. Never heard of him? Neither did I, but the man appears to have released seventeen albums before under the moniker Sol Invictus (nice name, by the way) and his band (with ever changing musicians) is considered the godfathers of classic apocalyptic folk or folk noir. Let me warn you: this album does not include one note of metal or rock. Actually it does not belong on this site, but anyway, I am the victim to review it.
Who is Tony Wakeford? Once he used to be an aggressive, rebellious punk, later he was one of the founder members of Death In June. After the previous album ‘The Devil’s Steed’ – came out in 2005 – our eccentric protagonist wanted to stop with Sol Invictus. However, six years later he appears to have the need to make another Sol Invictus album. No need in emphasizing that this is heavy depressive stuff. The man himself calls his band a cabaret band from hell for the fin-de-siècle. But let us have a look at the music itself. It is dramatic, just like the vocals (did you expect something else?) and in addition to acoustic guitars one can hear beautiful flute melodies, violin and in the waltz-like ‘Toys’ I even notice an accordion. Percussion is another important feature. Unfortunately our doom prophet has the tendency to be dissonant and/or chaotic (‘To Kill All Kings’ and the title track). In ‘The Sailor’s Aria’ and ‘Fool’s Ship’ he sings about sailor’s life in a melancholic way. I do like Tony’s voice. It is dark, low and expressive and reminds me of Nick Cave sometimes, other times of Jim Morrison of The Doors. The poetic aspirations of the latter one are most obvious in ‘Stella Maris’. Burt it definitely lacks the quality of above mentioned artists. Music and chants are often very repetitive (‘Something’s Coming’). Those who are curious now, can check this out, but my limits of open-mindedness are closed for a while after this experience. I finish with a subjective thought, without offending anyone: for me ‘The Cruellest Month’ happens to be the cruellest (painful) listening experience since a long time, maybe ever. By the way, since when can a laptop be labelled as instrument?
Nederlands:
Of dit album is een vorm van ultieme zelfkastijding, ofwel brengt het je in een verheerlijkende roes van opperste verrukking. Een gulden middenweg lijkt me in dit geval onmogelijk. Het betreft hier de muzikale uitlaatklep van de Brit Tony Wakeford. Nooit van gehoord? Ik ook niet, maar de man blijkt al zeventien albums uitgebracht te hebben onder de naam Sol Invictus (mooie naam trouwens) en zijn band (met steeds wisselende muzikanten) wordt beschouwd als de godvaders van klassieke apocalyptische folk of folk noir. Nu bevat dit album geen greintje rock of metal, dus hoort het eigenlijk niet op deze site thuis, maar kom. Ik ben de klos.
Wie is Tony Wakeford? Ooit begon hij als opstandige en agressieve punker, later was hij medeoprichter van Death In June. Na het vorige album ‘The Devil’s Steed’ – dat alweer dateert van 2005 – was ons excentriek hoofdpersonage vast van plan ermee op te houden. Toch bleek hij na zes jaar stilte nog enige katten te willen geselen. Ik hoef er geen tekeningetje bij te maken dat dit zwaar depressieve kost is. Zelf noemt hij Sol Invictus een cabaret band uit de hel met een fin-de-siècle gevoel. Laat ons het maar eens over de muziek hebben. Die is dramatisch, net als de zang (wat dacht je?), en bestaat naast akoestische gitaren uit wel mooie fluitmelodieën, viool en in het van een walsritme voorziene ‘Toys’ hoor ik zelfs even een accordeon. Ook percussie speelt een grote rol. Helaas heeft onze doomprofeet wel eens de neiging erg dissonant en/of chaotisch uit de hoek te komen (‘To Kill All Kings’ en het titelnummer). In ‘The Sailor’s Aria’ en ‘Fools’ Ship’ bezingt hij weemoedig het zeemansleven. Van Tony’s stem hou ik wel. Donker en expressief doet hij me nu eens aan Nick Cave denken, dan weer aan Jim Morrison van The Doors. De dichterlijke aspiraties van deze laatste komen het meest naar voor in ‘Stella Maris’. Maar het wordt nooit zo goed als bij voorgenoemde artiesten. Muziek en zang zijn ook dikwijls erg repetitief (‘Something’s Coming’). Wie nu nieuwsgierig geworden is, mag het heus eens checken. Nu lijken bij mij de grenzen van mijn toch vrij ruime muzieksmaak bereikt. Als ik mag eindigen met een subjectieve opmerking, zonder beledigende bedoeling: voor mij is ‘The Cruellest Month’ de wreedste (in de zin van pijnlijk) luisterervaring die ik in lange tijd meegemaakt heb, misschien wel ooit. Sinds wanneer is een laptop een instrument trouwens?
Tracklist:
Raining In April (2:34)
To Kill All Kings (4:50)
The Sailor’s Aria (1:38)
Fools’ Ship (4:24)
Toys (3:20)
Edward (5:36)
The Bad Luck Bird (4:14)
April Rain (5:33)
Crue Lincoln (7:59)
Something’s Coming (4:11)
Stella Maris (3:26)
The Cruellest Month (5:45)
The Blackleg Miner (3:23)
| Musicians:
Tony Wakeford: vocals, guitars, bass, keyboards, sounds, loops
With:
Caroline Jago: bass
Lesley Malone: percussion, laptop
M: percussion, dulcimer, synthesizers
Eilish McCraken: violin
|
Geplaatst door Vera op zaterdag 08 oktober 2011 - 13:16:41
Reageren is uitgeschakeld
|
|
