|
KONTINUUM: Earth Blood Magic
English:
Nederlands:
Wanneer we een band uit IJsland te horen krijgen, spitsen we de oren want op de één of andere manier zit de weidsheid en ruwheid van de natuur van dit eiland van ijs en vuur steeds verweven in de muziek van zulke bands. Denk maar aan Sigur Ros, Solstafir en Skálmöld. Ook Kontinuum weet ons op het debuut ‘Earth Blood Magic’ bijna een uur te verrassen met prachtige, sfeervolle muziek waarin elementen opduiken van verschillende genres, maar die we vooral warm kunnen aanbevelen bij liefhebbers van geestverruimende postrock of van innovatieve progressieve atmosferische black metal.
Het verhaal van Kontinuum begon al in 2001 toen Birgir Thorgeirsson als lid van de dark metal act Potentiam ook nog eens ging samenwerken met Kristjan Heidarsson, de voormalige drummer van die band. Na een ep onder de naam Pornea lag dit project lang stil. In 2010 kwam er terug schot in de zaak en had men voor zichzelf uitgemaakt om ‘hypnotisch en spiritueel muzikaal lawaai’ te produceren. In 2011 ging men de Sundlaugin studio in IJsland in om ‘Earth Blood Magic’ op te nemen en dankzij Candlelight kunnen we nu terdege kennismaken met een vijftal dat in de voetsporen van Solstafir treedt, maar daar toch een eigen wending aan geeft.
De uitwaaierende klanken van ‘Endgame’ doen erg denken aan hun landgenoten. Gruizige gitaren en weemoedige leads creëren een boeiend amalgaam van sfeervolle postrock, maar de zang verschilt ruim van Solstafir. Die is hier clean, maar verkondigend als een punkerig pamflet. In die hoedanigheid is het bijna even eclectisch als 16 Horsepower. Deze dwingende vocalen worden omkranst door prachtig gitaarwerk. ‘Steinrunninn Skogur’ is met zijn tien minuten nog meer beklijvend. Dat orgel en losjes aangeslagen akkoorden in het begin heeft wat weg van Vic Chesnutt, maar spoedig barst men los met veel groove en nuances die telkens een andere klankkleur geven aan de vrij repetitieve muziek. Er is ook ruwere zang en etnische samenzang. Het einde is minimalistisch. ‘Moonshine’ spettert als een sputterende vulkaan. De band heeft soms new wave invloeden (cold wave bijna) maar hier liggen de snerpende gitaren in het verlengde van U2. Bas en gitaar op zwevend orgel openen ‘Stranger Air’. De onverstoorbare jongenszang klinkt beheerst, maar de muziek evolueert naar een occulte muur van geluid tijdens het erg ruwe ‘Lightbearer’. ‘City’ doet haasje over met alle ritmes en blijkt sterk aan te leunen bij progressieve rock. Soms zingt de band in zijn moedertaal. Zo ook in ‘Lys Milda Ljos’ dat aanvangt met stappen in de sneeuw tot weldra heldere gitaarklanken komen aanwaaien. Hier volgt een knappe postrock uitbarsting met sierlijke leads en gesproken stukken, maar het blijft wel rocken. Altijd blijft er een weemoedig tintje in de muziek aanwezig echter en dat wordt volledig uitgediept tijdens de twee laatste songs. Het ruimtelijke ‘Red’ is opgebouwd rond trage, cleane zang en tokkelende gitaren en kan men een vreemd liefdeslied noemen. Erg mooi is het afsluitende ‘I Gljufradal’. Heel sober ook, met enkel piano plus beschouwende zang, waarbij later nog een strijkje wat meer sfeer toevoegt. Wat een adembenemend debuut! Grote klasse en weer een heerlijke band uit IJsland bij!
Tracklist:
Endgame (5:12)
Steinrunninn Skógur (9:24)
Moonshine (6:50)
Stranger Air (5:14)
Lightbearer (5:19)
City (7:18)
Lys Milda Ljos (5:55)
Red (5:43)
I Gljufradal (5:00)
| Musicians:
Birgir Thorgeirsson: vocals, guitars
Kristjan Heidarsson: drums
Ingi Thor Palsson: guitars
Thorlakur Thor Gudmundsson: guitars
Engilbert Hauksson: bass
|
Geplaatst door Vera op donderdag 06 september 2012 - 17:01:46
Reageren is uitgeschakeld
|
