 |
THE ANSWER: Raise A Little Hell
English:
This Irish band was chosen by AC/DC as support act in 2008-2009. That’s a nice reference, as are the four albums they released so far, but let’s listen to the fifth one…
‘Raise A Littler Hell’ opens powerfully with fresh, hard rock with contemporary accent and an irresistible chorus. The next one is slower, more thoughtful, bluesier with addition of a tambourine laying some nice accents. The piece of mouth organ (also found in ‘Red’) in ‘Aristocrat’ combined with the drums, has some Led Zeppelin flavor. Frontman Cormac’s voice has a hoarse, smoky quality which made me think of Free’s Paul Rodgers.
‘Cigarettes’ could have been a Bon Jovi song, while the great ‘Last Days Of Summer’ and its distorted vocals, has something intangible making me think of Zeppelin, due to the hovering break building slowly up towards a climax. After a frail, sensitive song enters one blues rocking … straight from a smoky joint. In the same mood, we get the strong ‘Whiplash’ with drums and guitar punctuating with wayward accents, fine chorus with harmony vocals, … ‘Red’, this time with tambourine and mouth harp, is a scolding, sultry rocker with a few surprising poppy shards thrown in. In ‘I Am Cured’ a semi-known Zeppelin riff is used, there’s great singing/shouting and a fine solo. The title track, rocking in thoughtful pace, closes the album.
A dozen bluesy hard rock songs which remind me on the whole mostly of The Free.
Nederlands:
Deze Ierse band werd in 2008-2009 door AC/DC mee genomen als voorprogramma. Dat is een mooie referentie, evenals de vier albums die ze reeds inblikten, maar laten we eens luisteren naar nummer vijf…
‘Raise A Little Hell’ opent krachtig met frisse, opgewekte hardrock met eigentijds cachet en onweerstaanbaar refrein. De opvolger is trager en bedachtzamer, meer richting blues met tamboerijn die wat leuke accenten legt. Het stukje mondharmonica (ook terug te vinden in ‘Red’) in ‘Aristocrat’ in combinatie met de drums, heeft wel iets van Led Zeppelin. De hese, doorrookte stem van frontman Cormac deed me denken aan Paul Rodgers (Free). ‘Cigarettes’ roept Bon Jovi op, terwijl het prachtige ‘Last Days Of Summer’, met vervormde zang, iets ondefinieerbaars Zeppelin-achtig heeft, door zijn zweverige middenstuk dat langzaam toewerkt naar een climax. Na een breekbaar, gevoelig nummer komt er weer eentje blues rockend uit een rokerige kroeg. We blijven in die stemming met het sterke ‘Whiplash’ dat bol staat van kwaliteit: drums én gitaar die eigenzinnige accenten leggen, prima refrein met samenzang, … ‘Red’ met tamboerijn én harmonica deze keer is een vuilgebekte, zwoele rocker met een paar verrassend poppy flarden. In ‘I Am Cured’ wordt een half herkenbare Zeppelin riff gebruikt, meesterlijk gezongen/geschreeuwd en een fikse gitaarsolo ten beste gegeven. Het titelnummer doet, op bedachtzaam tempo rockend, uitgeleide.
Een dozijn bluesy hardrock nummers die me globaal het meest doet denken aan Free.
Tracklist:
Long Live The Renegades (4’17â€)
The Other Side (4’20â€)
Aristocrat (3’41â€)
Cigarettes & Regret (3’32â€)
Last Days Of Summer (5’36â€)
Strange Kinda’ Nothing (5’19â€)
I Am What I Am (3’32â€)
Whiplash (4’05â€)
Gone Too Long (3’57â€)
Red (3’26â€)
I Am Cured (4’18â€)
Raise A Little Hell (5’03â€)
| Musicians:
Cormac Neeson – vocals
Paul Mahon – guitar
Micky Waters – bass
James Heatley - drums
|
Geplaatst door Vera op zaterdag 18 april 2015 - 09:49:02
Reageren is uitgeschakeld
|
|
