 |
MY SILENT WAKE: Damnatio Memoriae
English:
No less than ten years, vocalist/guitarist Ian Arkley appears to be the moving spirit of the British doom/death formation My Silent Wake. In ever-changing line-ups around him, he did not only release doom metal albums, but among the many releases one can also find discs with ambient flavour, others were dedicated to an acoustic approach. ‘Damnatio Memoriae’ is the successor of the ambient based ‘Eye Of The Needle’ of 2014 and they go for a heavy doom/death metal approach. And what a stunner it is! We explain…
My Silent Wake has more to offer than the usual doom rifforama with lamenting chants. In the past the band has been often compared with My Dying Bride, but on ‘Damnatio Memoriae’ they absolutely show a signature sound of their own. The album starts with ‘Of Fury’ and after an intro with impressive fluttering sounds (quite special, ebow alike) they cut loose with firm, dynamic riffs, mostly regaled with fervent leads all over. The rough, hoarse vocals of our front man are limited in variation, yet he knows how to touch the right chord. Moreover we’d like to call tracks like ‘Highwire’ (up-tempo, but also regaled with semi-spoken parts) and ‘Now It Destroys’ (with some proper firm breaks) rather doom ‘n’ roll, since nobody will complain about an opulence of inertia. Yet there are ponderous slow doom riffs in the eight minutes long ‘Black Oil’ and that’s right away a first highlight. Some parts charm with psychedelic sounds, they descend to low spoken parts and go up to higher pitched desperate chants; followed by a magnificent climax which has the nearest approach to black metal. What marvellous instrumental fragments one can hear right here!
In ‘And So It Comes To An End’ resound ultimately beautiful doom melodies. A sure-fire interaction between vocals and tight guitars leaps to the eye. But actually it is also very catchy. That is tenable again for the fervent rocking ‘The Innocent’ with its juicy classical heavy metal guitar solos and proclaiming shouts. But we can assure you that everything remains served with fatalistic resignation. There’s no proper doom album without a really long slow track. For this matter we knock on the door of the fourteen minutes long ‘The Empty Unknown’. Again a shot in the bull’s eye! In addition to obligatory doom riffs and hoarse vocals, some soaring synths (guest musician Martin Bowes) add a nice background, but it is most of all the totally unexpected clean harmony chants that leave us in awe. Can it be the vocal contribution of Greg Chandler (Esoteric) who recorded the album in his Priory Studios and produced it as well? Anyway, it reminded me of a serene vocal line in ‘Comfortably Numb’ of Pink Floyd and be sure that’s a compliment! Fortunately that passage returns again later, but after the first encounter with those chants the song fades out, coming back with cautious plucking guitars and some desperate MDB vocals, followed by an emotive guitar solo. What an epic piece of grandness! There is finally also ‘Chaos Enfolds Me’ in which despondent clean vocals and excellent interaction between soloing and doom riffs are a perfect finale. Do buy this stuff!
Nederlands:
Al tien jaar is zanger/gitarist Ian Arkley de bezieler van de Britse doom/death formatie My Silent Wake. In wisselende bezettingen bracht hij trouwens niet alleen doom metal albums op de markt, maar waren er tussen de talrijke uitgaven ook schijven gewijd aan ambient, anderen opteerden dan weer voor een akoestische aanpak. ‘Damnatio Memoriae’ is de opvolger van het ambient gerichte ‘Eye Of The Needle’ uit 2014 en trekt de kaart van stevige doom/death metal. Maar wat is dit een knaller! We verduidelijken…
My Silent Wake heeft namelijk meer te bieden dan het geijkte doom rifforama met lamentabele zang. De band werd in het verleden als eens vergeleken met My Dying Bride, maar toont op ‘Damnatio Memoriae’ absoluut een eigen sound. Het album vangt aan met ‘Of Fury’ en na een intro met wijds uitwaaierende klanken dat meteen apart klinkt gaat men op in stevige, dynamische riffs veelal met vinnige leads daarbovenop. De ruwe, schorre zang van onze bezieler is beperkt, maar weet toch de juiste snaar te raken. Bovendien zouden we tracks als ‘Highwire’ (uptempo, maar ook voorzien van halfgesproken fragmenten) en het van enkele pittige breaks voorziene ‘Now It Destroys’ eerder doom ‘n’ roll willen noemen, want niemand zal hier afknappen op een overdaad aan inertie. Wel zinderende trage doom riffs in het acht minuten lange ‘Black Oil’ en dat is meteen een eerste hoogtepunt. Bepaalde stukken charmeren met psychedelische klanken, men daalt af tot laag gesproken stukken en stijgt naar hogere desperate zang. Dan volgt een schitterende climax die zelfs nauw aanleunt bij black metal. Wat een prachtige instrumentale stukken horen we hier!
In ‘And So It Comes To An End’ weerklinken bijzonder prachtige doom melodieën. Een knappe wisselwerking tussen zang en strakke gitaren trekt de aandacht. Maar in feite is dit ook zeer catchy. Dat geldt eveneens voor het vurig rockende ‘The Innocent’ met zijn smeuïge klassieke metal gitaarsolo’s en gescandeerde tekst. Maar we verzekeren je dat alles overgoten blijft met fatalistische berusting. Geen volwaardig doom album zonder een lange, trage track. Daarvoor kloppen we aan bij het veertien minuten durende ‘The Empty Unknown’. Weer raak! Buiten de doom riffs en schorre zang zorgen enige zwevende synths (gastmuzikant Martin Bowes) voor een knappe achtergrond, maar het is hier toch vooral de onverwachte cleane samenzang die ons op het puntje van onze stoel doet belanden. Is dit soms de zangbijdrage van Greg Chandler (Esoteric) die het album opnam in zijn The Priory studio en het ook produceerde? In ieder geval deed het me denken aan een serene zanglijn uit ‘Comfortably Numb’ van Pink Floyd en reken maar dat dit een compliment is! Gelukkig keert die passage nog terug, maar na een eerste verbijstering sterft het nummer weg, om met een aarzelende tokkel terug te vervolgen en een portie wanhopige MDB zang neer te poten, gevolgd door een slepende gitaarsolo. Wat een ontdekking! Er is ook nog ‘Chaos Enfolds Me’ waarin wanhopige cleane zang en excellent spel tussen solo’s en doom riffs een passende afsluiter vormen. Kopen die hap!
Tracklist:
Of Fury (5:28)
Highwire (3:53)
Now It Destroys (6:21)
Black Oil (7:56)
And So It Comes To An End (5:34)
The Innocent (6:32)
The Empty Unknown (13:58)
Chaos Enfolds Me (5:19)
| Musicians:
Ian Arkley: vocals, guitars
Addam Westlake: bass
Gareth Arlett: drums
Guest appearances:
Martin Bowes (Attrition): synths, keyboards
Greg Chandler (Esoteric): producer, additional vocals
|
Geplaatst door Vera op vrijdag 24 juli 2015 - 10:33:30
Reageren is uitgeschakeld
|
|
