Short List

Reviews, Interviews & Concertreviews
Metal-Nose
2017 / 2016 / 2015 / 2014 / 2013 / 2012 / 2011 / 2010 / 2009 / 2008 / 2007
Prog-Nose
2013 / 2012 / 2011 / 2010 / 2009 / 2008 / 2007
RockAdvice
2010 / 2009 / 2008 / 2007

Gebeurtenissen deze maand: 1

MaDiWoDoVriZatZon


12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031

woensdag 18 mei 2016
OCEANS OF SLUMBER: Winter



Release: 2016-03-04
Style: different metal
Label: www.centurymedia.de
Website: www.oceansofslumber.com
Facebook: https://www.facebook.com/oceansofslumber
Country: USA
Playing Time: 59:58
Cat. N°:
Review by: Vera
Translated by: Vera
Rating: 9/10


English:

Our first encounter with the female-fronted Oceans Of Slumber happened with the vinyl MCD ’Blue’ in autumn 2015. Before that the band released a debut album ’Aetherial’, but that was with a male singer. Even when the MCD included mainly covers, the way they represented them made us curious for this full length album ‘Winter’. By the way, initially it was planned to call it ‘Memoriam’.

It appears to be a musical experience with elements of all kinds of styles and genres from the last fifty years. We will not sum them up, because we have half a page of scribbled lines then. However, we should mention that the band has its roots in the nineties doom/death/black and it is great that we can hear that several times. Cammie Gilbert is a brilliant vocalist and she gets a lot of room to prove that in the by drummer Dobber Beverly written songs. A drummer as main composer, it exists, but we instantly want to add that the four other musicians sail through the songs with progressive suppleness as well. The music is often chock-full and intricate, but they regularly strip down the songs to the essence. You need several spins before you can judge, yet ‘Winter’ breathes and causes steam upon the icy windows.

Oceans Of Slumber throws the two most complex songs on our plate right away. Lap it up! Title track ‘Winter’ begins calm with the spotlights on Cammie’s pure voice, but when guitars join in, it sounds dissonant and progressive. They even accelerate the pace with howling guitars. And then those guitarists bring in their harsh vocals, firstly rough as Mastodon, later long drawn out shrieks out of death and black metal. In the meantime they pummel merciless and they work towards a climax in the ‘Kashmir’ (Led Zeppelin) way. The murky riffs from ‘Devout’ announce doom-like slumbers, vocals are ominous low and weighty. When you watch the video clips from ‘Winter’ and ‘Suffer The Last Bridge’, we see musicians doing their thing in all seriousness. Consequently the band loves majestic grandness and a cinematic approach. In ‘Devout’ it gets even that chock-full that we think of Ne Obliviscaris for a moment. Again those raucous screaming parts in contrast with the smooth chants of Cammie. It is a bit weird to hear the Moody Blues cover ‘Nights In White Satin’ next. Yet it is a beautiful, melancholic song, here without backing vocals but with heavy ending inclusive guitar solo. ‘Lullaby’ is a short song – partly a capella – rooted in Cammie’s family. Totally different again is ‘Suffer The Last Bridge’, by far the most accessible and catchy track. The band calls it ‘driving arena rock’, we soon love it and enjoy the rocking vibe. In the somewhat more thoughtful songs ‘Sunlight’ and ‘Turpentine’, Cammie’s singing prevails. The heaviest song that the band has ever written is called ‘Apologue’ with tight staccato rhythms and once again a proper harsh throat addition of the guys. Cammie wades through it all with dignity and sings imperturbable during the hacking guitar heaviness. Piano and sensitive vocals are the start of ‘… This Road’. One may call it a semi-ballad and when vocals get more powerful, it really reminds us of Sinead O’Connor. Same momentous drama. Dobber calls it an epic farewell. As final chord we have ‘Grace’ and that is a piano recital. In between the proper songs, we hear shorter, introvert interludes. This is a musical adventure that illustrates the development of the Texas based band in all its glory.


Nederlands:

Onze eerste kennismaking met het female-fronted Oceans Of Slumber gebeurde mits de vinyl MCD ’Blue’ in het najaar van 2015. Daarvoor heeft de band wel een debuutalbum ’Aetherial’ uitgebracht, maar dat was nog met een mannelijke zanger. Ook al bevatte de MCD voornamelijk covers, de uitvoering ervan deed onze nieuwsgierigheid naar dit volledige album ‘Winter’ stijgen. Oorspronkelijk zou dit trouwens ‘Memoriam’ gaan heten.

Het is een verrassende muzikale ervaring waarbij zowat uit alle stijlen van de afgelopen vijftig jaar geput wordt. We gaan die niet opsommen, want dan zitten we meteen met een halve pagina tekst. Wel heeft de band zijn oorsprong in de doom/death/black van de jaren negentig en het is fijn dat dit eraan te horen is op welbepaalde momenten. Cammie Gilbert is een schitterende zangeres en ze krijgt veel ruimte in de door drummer Dobber Beverly geschreven songs. Een drummer als hoofdcomponist, het bestaat, maar we moeten er meteen aan toevoegen dat de vier andere muzikanten met een progressieve souplesse doorheen de songs zeilen. Dikwijls is de muziek propvol en complex, maar geregeld stript men de songs af tot de essentie. Ook al dringen meerdere beluisteringen zich op vooraleer je een oordeel kunt vellen, ‘Winter’ ademt en veroorzaakt damp op de onderkoelde ruiten.

Oceans Of Slumber gooit meteen de twee meest complexe songs op ons bord. Smullen maar! Titelsong ‘Winter’ begint kalm met een sterpositie voor Cammie’s zuivere stem, maar eens de gitaren invallen is er een dissonant en progressief tintje. Het gaat zelfs een versnelling hoger met gierende gitaren. En dan brengen de gitaristen hun ruwe zang in, eerst ruw à la Mastodon, dan langgerekte schreeuwpartijen uit death en black. Intussen beukt men er op los en men werkt op een ‘Kashmir’ (Led Zeppelin) manier op naar een climax. De zompige riffs van ‘Devout’ kondigen doom aan, de zang is onheilspellend laag en gewichtig. Wanneer je de clips van ‘Winter’ en ‘Suffer The Last Bridge’ bekijkt, zien we dat de muzikanten met allergrootste ernst hun ding doen. De band houdt dan ook van majestueuze grootsheid en een cinematische aanpak. In ‘Devout’ wordt het zelfs zo propvol en complex dat we heel even aan Ne Obliviscaris denken. Ook weer die ruwe schreeuwpartijen in contrast met de zalvende zang van Cammie. Het is wat vreemd om daarna de cover van ‘Nights In White Satin’ van de Moody Blues te horen, een mooi melancholiek nummer, hier zonder de achtergrondvocalen maar mét heavy einde plus gitaarsolo. ‘Lullaby’ is een kort lied – deels a capella gezongen – dat stamt uit Cammie’s familie. Weer heel anders is ‘Suffer The Last Bridge’, veruit het meest toegankelijke en aanstekelijke nummer. De band noemt het ‘driving arena metal’, wij zijn er al vlug mee weg en genieten van de rockende vibe. In de wat meer beschouwende tracks ‘Sunlight’ en ‘Turpentine’ staat de stem van Cammie centraal. Het hardste nummer dat de band ooit schreef is ‘Apologue’ met strakke staccato ritmes en ook weer even een fikse brulpartij van de heren. Cammie waadt er waardig doorheen en blijft onverstoord zingen tijdens de hakkende gitaren. Piano en gevoelige zang vormen het begin van ‘… This Road’. We kunnen het een semi-ballad noemen en wanneer de zang krachtig wordt doet het ons erg aan Sinead O’Connor denken. Dezelfde gewichtige dramatiek. Dobber noemt het een episch vaarwel. Als besluit is ‘Grace’ een pianorecital. Tussen de ware songs horen we korte, introverte, sfeerstukjes. Dit is een muzikaal avontuur dat de ontwikkeling van de in Texas gevestigde band op velerlei vlak illustreert.


Tracklist:

Winter (7:57)
Devout (5:07)
Nights In White Satin (5:45)
Lullaby (1:45)
Laid To Rest (1:41)
Suffer The Last Bridge (5:00)
Good Life (2:07)
Sunlight (5:34)
Turpentine (5:31)
Apologue (6:55)
How Tall The Trees (1:33)
… This Road (7:43)
Grace (3:20)

Musicians:

Cammie Gilbert: vocals
Anthony Contreras: guitars
Sean Gary: guitars
Keegan Kelly: bass
Uaeb Yetsaeb: synthesizers
Dobber Beverly: drums




Geplaatst door Vera op woensdag 18 mei 2016 - 20:22:46
Reageren is uitgeschakeld

Nieuwscategorieën

   
Banners

 

 

Welkom

Inlognaam:

Wachtwoord:


Vergeet me niet

[ ]
[ ]
[ ]
Cd & Dvd Reviews

06. CD Reviews 2016
THY SHADE: The Last Goodbye
Nice, but too easy listening stuff...
01. CD reviews 2017
FIREWIND: Immortals
Instantly back on the metal map with this stunner!
06. CD Reviews 2016
LUCIFERIAN LIGHT ORCHESTRA: Black (MCD)
Four new songs from Therion's mastermind side project...
06. CD Reviews 2016
WORDS OF FAREWELL: A Quiet World
Very impressive work, but alas not much catchy elements...
06. CD Reviews 2016
KLIMT 1918: Sentimentale Jugend
Very special Italian indie rock band...
Taal



Zoeken Metal-Nose

Date / Time

 
Verwijs naar ons

Verwijs naar ons
Website in order to promote heavy-metal & hard-rock to a broader audience in Flanders but also in the entire world.
No part from this website may be used in any other publication whether in print or on the world wide web without the editor's consent.
All material is exclusive to Metal-Nose and copyright protected. All rights reserved. Copyright © Metal-Nose 20/05/2004. - www.metal-nose.org