Short List

Reviews, Interviews & Concertreviews
Metal-Nose
2017 / 2016 / 2015 / 2014 / 2013 / 2012 / 2011 / 2010 / 2009 / 2008 / 2007
Prog-Nose
2013 / 2012 / 2011 / 2010 / 2009 / 2008 / 2007
RockAdvice
2010 / 2009 / 2008 / 2007

Geen gebeurtenissen deze maand.

MaDiWoDoVriZatZon


12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930


zaterdag 14 januari 2017
RASPAIL: Dirge



Release: 2016-11-11
Style: doom/gothic metal
Label: www.sickmangettingsickrecords.de / www.sureshotworx.de
Website:
Facebook: https://www.facebook.com/raspailband
Country: Italy
Playing Time: 54’
Cat. N°: SIM 023
Review by: Vera
Translated by: Vera
Rating: 9/10


English:

Raspail was already founded in 2010 in Rome (Italy) with (ex)members of a.o. Novembre and Klimt 1918. Originally it was meant to be a tribute band to early Katatonia, old Paradise Lost and October Tide. The longer these guys played together, the more they developed their signature style of their own, although the sonorous guitar patterns still remind of – especially – Katatonia.

They have been working for a long time on the extensive songs. One can describe them as melodic doom/death metal, but there are loads of other elements as well, such as a large amount of mind-expanding sounds that are present in the back and they are true ear-candy. It adds an unearthly, psychedelic touch to the music, while the musicians refer to rural areas around Rome where ancient poets were inspired and came to exceptional results. Thus the lyrics are poetic (the title ‘The Nymph’s Wood Hymn To The Rising Sun’ will speak to everyone’s imagination) and the music floats above your head in a wonderful manner. On this bed of slow, ultra melancholic sounds, the very raucous grunts of Ianus are contrastingly desperate and intense. A song like ‘The Wanderer’ enchants us with soaring sounds, but they work with epic outbursts with growls and later quiescent passages in which spiritual ornaments pop up. The approach even reminds me a bit of Solstafir from time to time, because the songs have a considerable length and they come to full bloom by exploding in a ravishing, refined way. These almost psychedelic soundscapes – for instance in ‘We Should Not Grieve’ – seem like a guidance to the stars. Elements of post-rock and ambient are infiltrated in music which remains rough, pitch-black and heavy though. Even any blackened influences are not strange to them. ‘Ver Sacrum’ has a contemplative, solemn spoken part at the end. This is a Walhalla for aficionados of ultra melancholic sounds with momentum!


Nederlands:

Raspail werd al in 2010 opgericht rond Rome (Italië) met (ex) leden van o.a. Novembre en Klimt 1918. Oorspronkelijk was dit als tribuut bedoeld aan vroege Katatonia, oude Paradise Lost en October Tide. Naarmate de heren langer samen speelden ontwikkelde zich een eigen stijl, al zijn de lillende, heldere gitaarpatronen nog steeds een hint aan – vooral - Katatonia.

Er is erg lang gewerkt aan de uitgebreide songs die men als melodieuze doom/death metal kan beschrijven, maar er zijn ook veel andere elementen, zoals een groot aantal geestverruimende klanken die een achterban vormen waar het mooi naar luisteren is. Het geeft de muziek een onaards, psychedelisch karakter, terwijl de muzikanten dwepen met de landelijke gebieden rond Rome waar vroegere dichters door geïnspireerd werden. De teksten zijn dan ook poëtisch (de titel ‘The Nymph’s Wood Hymn To The Rising Sun’ zal tot ieders verbeelding spreken) en de muziek zweeft op een heerlijke manier boven je hoofd. Op dit bedje van trage, weemoedige klanken klinkt de erg ruwe grunt van Ianus desperaat en intens. Een song als ‘The Wanderer’ maakt ons lekker met zwevende klanken, maar er wordt gewerkt met epische uitbarstingen met grunts en daarna verstilde passages waarin spirituele klanken opduiken. De aanpak doet me soms zelfs aan Solstafir denken, omdat de songs een behoorlijke lengte hebben en zich geraffineerd ontplooien tot volle wasdom. Dit welhaast psychedelische klanktapijt – bijvoorbeeld in ‘We Should Not Grieve’ – lijkt telkens een opgang naar de sterren te bewerkstelligen. Elementen van postrock en ambient worden verwerkt in songs die toch ruw, gitzwart en heavy overkomen. Zelfs enige zwartgeblakerde invloeden zijn hen niet vreemd. ‘Ver Sacrum’ heeft een beschouwend stuk plechtig gesproken tekst op het einde. Dit is een walhalla voor liefhebbers van ultra weemoedige klanken met stuwkracht! .


Tracklist:

The Wanderer (6:52)
The Nymph’s Wood Hymn To The Rising Sun (5:50)
Vesevo (3:56)
Dirge (8:14)
One Step More To The Void (7:01)
We Should Not Grieve (4:07)
Ver Sacrum (8:34)
Et In Arcadio Ego (9:18)

Musicians:

Ianus: vocals
Israfil: guitars
Zeno: bass
Proserpina: drums




Geplaatst door Vera op zaterdag 14 januari 2017 - 09:15:14
Reageren is uitgeschakeld

Nieuwscategorieën

   
Banners

 

 

Welkom

Inlognaam:

Wachtwoord:


Vergeet me niet

[ ]
[ ]
[ ]
Cd & Dvd Reviews

01. CD reviews 2017
END OF GREEN: Void Estate
A piece of art brimming with deep draught emotions!
01. CD reviews 2017
DREAM EVIL: Six
This will surely please the fans of trad heavy metal...
01. CD reviews 2017
OBSCURITY: Streitmacht
In Obscurity we trust for some fine pagan metal!
05. DVD reviews 2017
PILEDRIVER: The Boogie Brothers Live In Concert (DVD/2CD)
Pure Status Quo entertainment...
01. CD reviews 2017
ECNEPHIAS: The Sad Wonder Of The Sun
Recommended for diehard nineties doom/gothic fans!
Taal



Zoeken Metal-Nose

Date / Time

 
Verwijs naar ons

Verwijs naar ons
Website in order to promote heavy-metal & hard-rock to a broader audience in Flanders but also in the entire world.
No part from this website may be used in any other publication whether in print or on the world wide web without the editor's consent.
All material is exclusive to Metal-Nose and copyright protected. All rights reserved. Copyright © Metal-Nose 20/05/2004. - www.metal-nose.org