Short List

Reviews, Interviews & Concertreviews
Metal-Nose
2021 / 2020 / 2019 / 2018 / 2017 / 2016 / 2015 / 2014 / 2013 / 2012 / 2011 / 2010 / 2009 / 2008 / 2007

Geen gebeurtenissen deze maand.

MaDiWoDoVriZatZon


12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930


dinsdag 31 augustus 2010
WINTERFYLLETH: The Mercian Sphere



Release: 2010-07-19
Style: epic pagan/black metal
Label: www.candlelightrecords.co.uk/ / www.plastichead.com
MySpace: www.myspace.com/winterfylleth
Contact:
Playing Time: 1h 8m 29s
Cat. N°: CANDLE302CD
Review by: Vera
Translated by: Vera
Rating: 9,5/10


English:

In our ongoing story of raucous yet genuine representatives of pagan ideology we are eager to introduce you to Winterfylleth (Old English for Winter Full Moon, which stands for the first full moon in October as well as the Anglo-Saxon celebration of the beginning of winter). Indeed, this four-piece does not hail from Scandinavia, but is native of England, another country with proper traditions which are largely snowed under these days.

Winterfylleth takes its inspiration for the lyrics in the treasures of national cultural heritage of their own country (without political aspirations!). Founded in 2007, they soon released their debut ‘The Ghost Of Heritage’ (2008), but now that ‘The Mercian Sphere’ happens to be released by Candlelight, I hope they are able to reach more people, since this is an amazing album. Deeply rooted in grim black metal of the early days of bands like Enslaved and Ulver, Winterfylleth’s sound does not only focus on maximum velocity and heaviness, but they add a zest with loads of acoustic parts and clean vocals (mostly harmony vocals with pagan flavour).

Why do some bands create boring albums with these ingredients while others go straight to your heart? Well, it comes down to talent and deep-draught earnestness for what they do, as well any intelligence of course. Just take a look at the titles. Many bands flirt with mythology these days, but these long titles invite you to a true wayfarer experience. The intellectual exposure instantly reminds me of Bal Sagoth, another English top band who remained underestimated forever… Black metal vocals of Chris Naughton are not too shrill, guitars are often compelling and the leads (not the kind of as keen as mustard scale rundowns but gently meandering) are magnificent and melodious. An undaunted attitude reigns in every composition, but so many sudden turns with – for example – a contemplative spoken part, sturdy harmony vocals or arcane whispering tragedy (in the outstanding ‘The Ruin’) makes this an exceptional and captivating experience. The best way to dig into this is listening to it in its entirety, as a grand parade of bitterness and melancholy in the depths of night. Serene compositions such as ‘Children Of The Stones’ (with unearthly beautiful violin) and ‘When The Woods Were Young’, both instrumental with a semi-acoustic approach, are thoughtful icons in a sea of grim roughness. Clean harmony vocals in ‘Defending The Realm’ can we describe as a hybrid of Opeth and Isole, but eventually they hit me as hard as recent discoveries like Nechochwen and (longer ago) Negura Bunget. Maybe these bands are more of their ilk to give you some guidance. A revelation! I am really addicted to it!


Nederlands:

In onze reeks ruige maar eerlijke vertegenwoordigers van de pagan ideologie laten we u graag kennismaken met Winterfylleth (Oud Engels voor Winter Full Moon, wat betekent de eerste volle maan in oktober en ook staat voor het Angelsaksisch feest van het begin der winter). Inderdaad, dit viertal komt niet uit Scandinavië, maar uit Engeland, ook een land met rijke tradities die tegenwoordig grotendeels ondergesneeuwd zijn.

Winterfylleth zoekt zijn inspiratie voor de teksten in de schat aan nationale culturele waarden in eigen land (zonder politieke aspiraties!). Ontstaan in 2007, brachten ze in 2008 wel het debuut ‘The Ghost Of Heritage’ uit, maar ‘The Mercian Sphere’ wordt nu op Candlelight uitgebracht en laten we hopen dat ze hierdoor meer mensen bereiken, want het is een fantastisch album. Diep geworteld in de grimmige black metal uit de beginperiode van bands als Enslaved of Ulver, heeft ook Winterfylleth zich ontwikkeld tot een geluid dat niet alleen focust op snelheid en heftigheid, maar men voegt ook veel akoestische stukken en cleane vocalen (meestal samenzang met pagan tint) toe.

Waarom sommige bands met deze ingrediënten saaie albums maken en anderen je meteen bij de lurven grijpen? Dat komt enkel neer op talent en diepgaande ernst in wat men doet, alsook enige intelligentie natuurlijk. Neem alleen al de titels. Velen flirten met mythologie dezer dagen, maar deze lange titels gewagen van een zwerftocht. De verstandelijke bagage doet me meteen aan Bal Sagoth denken, eveneens een Engelse topband die altijd ondergewaardeerd gebleven is. De black metal vocalen van Chris Naughton zijn niet té schel, de gitaren zijn meermaals slepend en de leads (geen echte gitaarsolo’s, eerder constant meanderend) zijn prachtig melodieus. De onverschrokken aard komt in alle nummers tot uiting, maar zoveel plotse wendingen met een beschouwend gesproken stuk, kloeke samenzang of geheimzinnig gefluisterde tragiek (in het wereldnummer ‘The Ruin’) maken dit alles een uitzonderlijke en meeslepende belevenis. Je laat dit best als een geheel aan je voorbij trekken, als een trotse parade van bitterheid en weemoed in het holst van de nacht. Serene composities als ‘Children Of The Stones’ (met viool!) en ‘When The Woods Were Young’, beiden instrumentaal en semi-akoestisch, zijn bedachtzame merkpunten in een zee vol grimmige ruwheid. De heldere samenzang in ‘Defending The Realm’ kan men beschrijven als een hybride tussen Opeth en Isole, maar uiteindelijk heeft het meer gemeen met recentere ontdekkingen als Nechochwen en - iets langer geleden - Negura Bunget. Een revelatie!Ik ben er verslaafd aan!


Tracklist:

Gateway To The Dark Peak/The Solitary One Waits For Grace (The Wayfarer pt 1) (7:06)
Awakens He, Bereft Of Kinsmen (The Wayfarer pt II) (7:26)
The Fields Of Reckoning (5:33)
Children Of The Stones (4:46)
The Ruin (6:52)
The Honour Of Good Men On The Path To Eternal Glory (10:17)
To Find Solace… Where Security Stands (The Wayfarer pt III) (10:11)
When The Woods Were Young (2:24)
A Valley Thick With Oaks (7:23)
Defending The Realm (6:31)

Musicians:

Chris Naughton: guitars, vocals
Mark Wood: guitars
Nick Wallwork: bass, vocals
Simon Lucas: drums, vocals




Geplaatst door Vera op dinsdag 31 augustus 2010 - 22:59:55
Reageren is uitgeschakeld

Nieuwscategorieën

 
Banners

 

 

Welkom

Inlognaam:

Wachtwoord:


Vergeet me niet

[ ]
[ ]
[ ]
Cd & Dvd Reviews

01. CD reviews 2021
THORIUM: Empires In The Sun
Superb heavy metal as it should sound!
01. CD reviews 2021
THE FLIGHT OF SLEIPNIR: Eventide
Eclectic US mix of black, stoner & folk...
01. CD reviews 2021
WOODEN VEINS: In Finitude
Members from Mar De Grises...
01. CD reviews 2021
SUIDAKRA: Wolfbite
Announced as Suidakra 2.0 and rejuveniled line up...
01. CD reviews 2021
ALASTOR: Onwards And Downwards
Psychedelic occult disc...
Taal



Zoeken Metal-Nose

Date / Time

 
Verwijs naar ons

Verwijs naar ons
Website in order to promote heavy-metal & hard-rock to a broader audience in Flanders but also in the entire world.
No part from this website may be used in any other publication whether in print or on the world wide web without the editor's consent.
All material is exclusive to Metal-Nose and copyright protected. All rights reserved. Copyright © Metal-Nose 20/05/2004. - www.metal-nose.org